ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: ΚΡΑΓΙΟΝΑΡΙΣΜΕΝΑ ΧΕΙΛΗ

 

Κραγιοναρισμένα

χείλη

 

Κείμενο – Ερμηνεία: ΓΩΓΩ ΦΑΚΟΥ – ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

Σκηνοθεσία: Γιώργης Κοντοπόδης

 

Αναλύει η Μαρίνα Αποστόλου την παράσταση της Παρασκευής 6 Νοεμβρίου 2026 (στις 7.15 μ.μ.) στο θ. ΜΙΚΡΟΣ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ, Ευμολπιδών 13 – Γκάζι

«Τι νόμιζες; Ότι θα σαι για πάντα κοριτσάκι;»

 

Τι σημαίνει το κόκκινο χρώμα για τον καθένα; Πάθος; Πολυτέλεια; Ή μήπως αίμα;

Έχετε και έχουμε σκεφτεί ποτέ γιατί μια γυναίκα μπορεί να είναι υπέρμετρα θηλυκή, υπερσεξουαλική, έντονα μακιγιαρισμένη; Έχουμε αναρωτηθεί ότι όλη αυτή η πληθωρική εικόνα ενδέχεται να μην είναι παρά μια μάσκα που καλύπτει πληγές, βιώματα, οδυνηρές αναμνήσεις, εμπειρίες που χαράχτηκαν βαθιά και όσο υπάρχει η ανάγκη όλα αυτά να πέσουν στον βυθό της λήθης άλλο τόσο δεν πρέπει να σβήσουν από τη μνήμη;

Η Γωγώ Φάκου – Θεοδωράκη συγγράφει και ερμηνεύει έναν μονόλογο σχετικό με τη γυναικεία κακοποίηση και τις ποικίλες εκφάνσεις της και πηγές προέλευσής της και την παραδίδει στο κοινό με τη σκηνοθετική υπογραφή του Γιώργη Κοντοπόδη προκειμένου να βροντοφωνάξει, να υπενθυμίσει, να μηνύσει, να διαλαλήσει ένα διαχρονικό φαινόμενο παθογένειας των ανθρώπινων κοινωνιών που δεν φαίνεται να μπορεί εύκολα να εξαλειφθεί.

Υπάρχει άραγε γυναίκα που δεν την έχουν προσβάλει, μειώσει, τραυματίσει ποτέ, αν όχι σωματικά, σίγουρα ψυχικά, ακριβώς επειδή είναι γυναίκα;

Πολύ φοβούμαι ότι η απάντηση είναι αρνητική με το φαινόμενο να αφορά όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης ανεξαρτήτως κοινωνικής θέσης και οικονομικής κατάστασης.

Η Ελπίδα του έργου που παρακολουθούμε είναι ένα πλάσμα σαν άγγελος, ρομαντική και ονειροπόλα, λικνίζεται φορώντας το άσπρο της ρούχο, αυτό το τόσο ιδιαίτερο ρούχο που η ίδια θα ήθελε να είναι μπλε για να ταιριάζει με το κόκκινο κραγιόν της, την «ασπίδα» της όπως λέει, που δεν το αποχωρίζεται ποτέ, είναι ο μόνος της πραγματικός σύντροφος, ο συνοδοιπόρος της και το βασικό της χαρακτηριστικό γνώρισμα που μπορεί και κρύβει με επιτυχία το μαύρο της ψυχής της.

Η γυναίκα αυτή θα διαγράψει μια επώδυνη πορεία από την εποχή της ζωής στο χωριό, στη μικρή κοινωνία όπου της έτυχε να γεννηθεί, μέχρι τη μετάβασή της στην πόλη και την τραγική της κατάληξη, μια κατάληξη άφευκτη και δίκαια (πώς αποδίδεται η δικαιοσύνη όταν οι συνθήκες εξαφανίσουν τη λογική;)

Η βία εις βάρος των γυναικών, της Ελπίδας και της κάθε Ελπίδας, δεν ασκείται απότομα, μια μέρα, μια στιγμή, έτσι ξαφνικά. Η βία καλλιεργείται και προάγεται ποικιλοτρόπως και πανταχόθεν: από τη μητέρα της κοπέλας, πρώτη και καλύτερη, που δεν θέλει να συζητηθεί η κόρη της στην τοπική κοινωνία και χρησιμοποιεί όσο πιο χυδαίες λέξεις για να την προστατεύσει και δεν την δέχεται πίσω ακόμα κι αν την βλέπει να υποφέρει, από τον άντρα που θα εξαναγκάσει μια κοπέλα στη σεξουαλική πράξη και θα την εξευτελίσει καταστρέφοντάς την οριστικά, από τον τύπο εκείνο που θα εμφανιστεί με ευγενικό και γενναιόδωρο πρόσωπο φανερώνοντας στη συνέχεια τον πραγματικό βάναυσο και επικίνδυνο εαυτό του. Η βία ασκείται λεκτικά με προσβολές για την ηλικία, την εμφάνιση, τα κιλά, την αλλαγή του σώματος. Επιβάλλεται με τον εκχυδαϊσμό της ερωτικής επαφής που περνά μέσα από την υποχρέωση εκπλήρωσης ακραίων ενίοτε ερωτικών φαντασιώσεων χωρίς τη συναίνεση της γυναίκας. Εκφέρεται με το δικαίωμα του άντρα να μεταχειρίζεται όπως θέλει τη γυναίκα και να μεταφράζει τη θηλυκότητα σε έλλειψη ηθικής. Το κόκκινο κραγιόν που φωτίζει ένα πρόσωπο και καθιστά μια γυναίκα θελκτική εύκολα και αβασάνιστα ταυτίζεται με το προφίλ μιας ιερόδουλης.

Η βία όμως δεν γνωρίζει όρια: δεν σταματά και διαιωνίζεται. Το δηλητήριό της μεταγγίζεται δίνοντας τη σκυτάλη στην επόμενη παρεμφερή μορφή της. Κοινώς μεταλλάσσεται αλλά ποτέ δεν χάνει τη βάση και την ουσία της. Η βία γεννά δίψα για εκδίκηση, ψυχικό κενό, αυτοταπείνωση και παράνοια˙ και η παράνοια οδηγεί στο απονενοημένο βήμα.

Για την Ελπίδα τα νυφικά τελειώσανε και η κόρη της δεν ήρθε ποτέ ακριβώς για να προστατευτεί μέσα από τη μη ύπαρξή της σ' έναν τέτοιο κόσμο.

Η ζωή δεν χαμογελά συχνά στον άνθρωπο και αν ποτέ του δοθεί μια ευκαιρία στην ευτυχία χωρίς να αξιοποιηθεί, τότε πιθανόν η δυστυχία και η διάλυση να είναι μονόδρομος. Θα έρθει μια μέρα που το κόκκινο κραγιόν δεν θα μπορεί να αποτελεί μάσκα της κατάθλιψης και του θυμού. Γιατί το πρόσωπο θα είναι παραμορφωμένο και η άρρωστη ψυχή θα αποζητά το οριστικό τέλος.

«Οι άνθρωποι μένουν μόνο στην εικόνα» την ακούμε να λέει. Δηλαδή στην επιφάνεια δίχως να νοιάζονται για την ιστορία του άλλου. Μα κι όταν την μάθουν, τη σκληρή και ανεκδιήγητη αυτή ιστορία, τότε ενδέχεται να φροντίσουν να πατήσουν κι άλλο το δάχτυλο στην πληγή κάνοντάς την να ματώσει περισσότερο, παραθέτοντας τη δική τους εκδοχή, την πιο άδικη, φτηνή και φυσικά αναληθή. Η Ελπίδα «δεν είναι παρά μια βιασμένη» για τον τελευταίο της σύντροφο που θεωρεί ότι ούτε καν ισχύει αυτή η αλήθεια με την ίδια «να τα ήθελε» κατά βάθος.

Γι’ αυτό κι εκείνη γίνεται «γάτα» που περιμένει το «ποντίκι» της, από «άσχημη γριά» μεταμορφώνεται σε «αγάπη μου» για τις ορέξεις του συντρόφου της και δεν παύει να αναζητά λίγα ψιλά για ένα ακόμη κόκκινο κραγιόν μέχρι την τελική πτώση.

Πολύ ωραίοι φωτισμοί, ταιριαστό ένδυμα για τον ρόλο, πολύ ενδιαφέρον βεβαίως θέμα και μια παράσταση που δεν ανεβαίνει πρώτη φορά σε αθηναϊκό θέατρο αλλά επαναλαμβάνεται μερικά χρόνια μετά καθότι πάντα επίκαιρη.

Κάθε Παρασκευή στις 19.15 στον Μικρό Κεραμεικό.

 

 

 

Λοιποί συντελεστές:

Σκηνοθεσία- σχεδιασμός φωτισμών-μουσική επένδυση: Γιώργης Κοντοπόδης

Social Media Ελένη Βαζάκα

Σχεδιασμός Αφίσας Μαρία Νιτσίου

Τεχνικός Σκηνής Ιπποκράτης Κιτσάκης

Ακούγονται οι φωνές των ηθοποιών: Γιώργης Κοντοπόδης και Μαρσώ Φίλη