ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: MYCENAE ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ KHELANEM

ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ Η ΜΑΡΙΝΑ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Κάποτε ο σπουδαίος μας Μάριος Ποντίκας, όταν είχε πλέον επιλέξει να μην γράφει άλλο ρεαλιστικά, είχε εξηγήσει την επιλογή του με το ότι ο λόγος δεν έχει τίποτα πια να του πει... Αφορμή η κηδεία ενός νέου παιδιού του οποίου το φέρετρο κουβαλούσε γονατιστός ο πατέρας του, με σκισμένα γόνατα, βουβός και άλαλος όμως άκρως εκφραστικός και αποστομωτικός.
Η δήλωση/εξομολόγηση αυτή του κορυφαίου δραματουργού μού ήρθε στο νου χθες βράδυ όταν κλήθηκα να παρακολουθήσω παράσταση χοροθεάτρου με θέμα τον μύθο των Ατρειδών και τον φαύλο κύκλο αίματος που ταλάνισε τον οίκο τους μέχρι την αθώωση του Ορέστη.
Επί σκηνής, έξι πανάξιες χορεύτριες σε μια πανέμορφη συγχορδία, χάρμα οφθαλμών. Η Κλυταιμνήστρα, η Ηλέκτρα, η Ιφιγένεια (ίσως και η Χρυσόθεμις από ένα σημείο και μετά), δύο (μάλλον) θεραπαινίδες και βεβαίως ο Ορέστης. Για λίγο, εμφανίζεται και ο ηθοποιός Παναγιώτης Τζαφέρης κατά πάσα πιθανότητα στον ρόλο του Αίγισθου - εραστή της Κλυταιμνήστρας που διψά να πάρει το θρόνο των Μυκηνών που του είχε στερήσει ο Αγαμέμνονας ή ίσως να ήταν και ο ίδιος ο Αγαμέμνονας που αποφάσισε να αφαιρέσει χωρίς άλλη σκέψη τη ζωή της Ιφιγένειας - διαχρονικό ταυτόσημο της θυσίας, απάνθρωπης και άδικης με σκοπό να κινηθούν τα πράγματα όπως συμφέρει και πρέπει τους ανώτερους και ισχυρότερους.
Αυτή είναι κιόλας η μαγεία του χοροθεάτρου ομολογουμένως: δεν υπάρχει η πρόζα, το κείμενο, τα λόγια κοινώς εκτός από ελάχιστες ηχογραφημένες χαρακτηριστικές ατάκες που μιλούν για την ντροπή της Ηλέκτρας που πια "δεν έχει μάνα...". Το κοινό, εκτός που επί μία ώρα θαύμαζε τα υπέροχα σώματα των χορευτών που κυριολεκτικά μιλούσαν μέσα από τη δραματικότητά τους, καλούνταν και να εικάσει το στάδιο στο οποίο βρίσκονταν οι δρώντες της διάνοιας του Αισχύλου (να πούμε κιόλας ότι ο μύθος διατηρήθηκε χωρίς παραμορφώσεις). Μέσα από ένα παιχνίδι με τα χρώματα του μαύρου, του κόκκινου και του λευκού, τη χρήση του τραπεζιού, του κρασιού, του τάφου και του παραβάν ακόμα καθώς επίσης και του άσπρου σεντονιού που στο τέλος τυλίγει το πρόσωπο της νεκρής και τιμωρημένης πια μάνας, η Βαλεντίνη Γιαννοπούλου που υποδύεται την Ηλέκτρα σκηνοθετεί και στήνει όλη τη δράση του παραδεδομένου μύθου που αποτελούσε, αποτελεί και θα αποτελεί ες αεί την πρώτη ύλη και τη βάση - έμπνευση για αμέτρητες καλλιτεχνικές δημιουργίες σε κάθε μορφή τέχνης. 
Άπαντες οι συντελεστές της μίας και μοναδικής παράστασης που δόθηκε το βράδυ της Κυριακής 6 Σεπτεμβρίου 2026 στην κεντρική σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά (με τα τρία επίπεδα θεωρεία ομοιάζουσα με χώρο Όπερας) έχουν ήδη στη φαρέτρα τους, παρόλο το νεαρό της ηλικίας τους, ένα πολύ πλούσιο και ζηλευτό βιογραφικό. Κι αυτό το γεγονός από μόνο του σηματοδοτεί τη δεινότητα του ταλέντου τους καθώς και το μέλλον που πρόκειται να έχουν στον χώρο της τέχνης που υπηρετούν. 
Μου άρεσαν πολύ η Φάνια Γρηγορίου ως Κλυταιμνήστρα, οι εκφράσεις του προσώπου της ιδιαιτέρως, μιας γυναίκας που πόνεσε, θύμωσε, άντεξε την προκλητικότητα και την ασέβεια και τιμώρησε επίσης (ας θυμηθούμε όμως πόσο δίκιο της έδωσε ο Καμπανέλλης στο έργο του Γράμμα στον Ορέστη), η ίδια η σκηνοθέτις/χορογράφος Βαλεντίνη Γιαννοπούλου ως Ηλέκτρα μαυροφορεμένη σε ένα σπίτι που λούζεται στο αίμα, στην οδύνη και την απελπισία, η Μαρία Φιλίππου ως Ιφιγένεια (ίσως και υποταγμένη, άβουλη Χρυσόθεμις μετά) με τα λυτά της μαλλιά και το λευκό της ένδυμα, ένδειξη της αθωότητάς της, φυσικά ο Χρήστος Τζοβάρας, υπέροχος, ξεχωριστός, στόλισε την παράσταση ως Ορέστης, εκπληκτική η σκηνή του φόνου της μητέρας του στο τέλος, άψογο και το μακιγιάζ του με τα μαυρισμένα μάτια του πόνου, της οργής και της επιβεβλημένης χρείας για απόδοση δικαιοσύνης. Δίπλα τους στην καταραμένη εστία οι χορεύτριες - γυναίκες του παλατιού Μαρίνα Μαζαράκη και Μαρία Κανδυλάκη που πλαισίωσαν τόσο ταιριαστά τα κύρια πρόσωπα.

Τέλος, τα λόγια δεν είναι αρκετά για τη μουσική του Σπύρου Σύρμου. Ένταση, δράση, συναισθήματα που κορυφώνονται αλλά και η μεθυστική μελωδία του Bizet Les pêcheurs de perles ενέδυσαν άψογα τη μοναδική αυτή και πρωτότυπη χοροθεατρική παράσταση.

Δεν είναι τυχαίο που εισέπραξε ένα τόσο θερμό και παρατεταμένο χειροκρότημα!

Ταυτότητα παράστασης:
Σκηνοθεσία/Χορογραφία: Βαλεντίνη Γιαννοπούλου
Μουσική: Σπύρος Σύρμος
Μίξη ήχου: Μίνως Μαμαγκάκης
Ερμηνεύουν:Φάνια Γρηγορίου, Χρήστος Τζοβάρας, Παναγιώτης Τζαφέρης, Μαρία Φιλίππου,
Μαρία Κανδυλάκη, Μαρίνα Μαζαράκη, Βαλεντίνη Γιαννοπούλου
Καλλιτεχνική σύμβουλος χορογραφίας: Φάνια Γρηγορίου
Σκηνογραφία: Γεωργία Νικολογιάννη
Φωνή: Eleanor Westbrook, Έλενα Μεγγρέλη, Παναγιώτης Τζαφέρης
Βοηθός φωτιστή / Βίντεο και φωτογραφίες: Δημήτρης Παπαδόπουλος
Outsideeye: Omar Gordon
Χορηγός κατασκευής σκηνικού: Felipack
Συμπαραγωγή: Khelanem ΑΜΚΕ
Προβολή και Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου We Will
Teaser: https://www.youtube.com/watch?v=txQxvH2hDYI