ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: ΑΚΡΙΒΟΙ ΜΑΣ ΓΟΝΕΙΣ

 

Ακριβοί μας

Γονείς

Κείμενο: Armelle Patron & Emmanuel Patron

Μετάφραση: ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Σκηνοθεσία: ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΑΛΕΙΦΕΡΟΠΟΥΛΟΣ

 

ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ ΟΙ: Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Ελένη Κούρκουλα, Κώστας Βασαρδάνης, Άλκης Μπακογιάννης, Άννα Λουιζίδη

 

Αναλύει η Μαρίνα Αποστόλου την παράσταση της Παρασκευής 23 Οκτωβρίου 2026 (στις 9.00 μ.μ.) στο θ. ΕΜΠΟΡΙΚΟΝ, Σαρρή 11 – Ψυρρή

«Ο πόλεμος δεν είναι μόνο γύρω μας… είναι και εδώ μέσα»

 

Σύνοψη υπόθεσης: Ένα μεσήλικο συνταξιοδοτημένο ζευγάρι, που διαμένει μόνιμα στην επαρχία, καλεί τα τρία ενήλικα παιδιά του για να τους ανακοινώσει κάτι πολύ σημαντικό. Ενώ εκείνα φοβούνται σοβαρά για την υγεία των γονιών τους, σύντομα ανακαλύπτουν πως ο λόγος της πρόσκλησης είναι άλλος, επίσης σοβαρός και αιφνιδιαστικός, συναφής με το κυρίαρχο στη ζωή στοιχείο του χρήματος. Η δεμένη οικογένεια συγκρούεται μέσα από κωμικές, ανατρεπτικές καταστάσεις αποδεικνύοντας πως στο τέλος υπερισχύει η αληθινή, γερά θεμελιωμένη αγάπη.

 

Μια υπέροχη κωμωδία, καλοστημένη, καλοσκηνοθετημένη, ευχάριστη, με γρήγορη ροή, παρακολουθείται χωρίς να κουράζει ενώ παράλληλα θέτει, υποδόρια πάντα, έτσι όπως ξέρει να κάνει η καλή κωμωδία, το ακανθώδες και διαχρονικό ζήτημα της σχέσης του ανθρώπου με το χρήμα και το πώς αυτό επηρεάζει και καθορίζει τις σχέσεις, ιδίως τις οικογενειακές.

Αυτό όμως που πρόσεξα και μου άρεσε πιο πολύ στην αισθητική – αρχιτεκτονική του κειμένου είναι οι σχετικά σύντομες σε διάρκεια σκηνές. Σε αντίθεση με άλλα έργα, οι Ακριβοί μας γονείς δεν χαρακτηρίζονται από μακρές, κουραστικές σκηνές με κείμενο που επαναλαμβάνεται χωρίς νόημα, χωρίς στόχευση. Προσωπικά, το θεωρώ μεγάλο ατού στη συγγραφή και αυτό είναι κάτι που επαληθεύεται και δικαιώνεται επί σκηνής και την ώρα της παρακολούθησης/πρόσληψης από το κοινό. Κατά συνέπεια, κάθε σκηνή είναι πιο εύστοχη, αυτόνομη, με νοηματική συμπύκνωση δίνοντας τη σκυτάλη στην ακριβώς επόμενη και διατηρώντας πιο ζωηρό το ενδιαφέρον των θεατών.

Η προσαρμογή του γαλλικού πρωτοτύπου στα ελληνικά μέτρα ήταν επίσης επιτυχής, ευφάνταστη και με πολύ βέβαια χιούμορ θυμίζοντας στ’ αλήθεια μια σύγχρονη ελληνική μεσοαστική οικογένεια, με δύο γονείς που πάλεψαν εργαζόμενοι μια ζωή να αποκτήσουν ένα σπίτι και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους αλλά και να τα μορφώσουν, ανάλογα πάντα με τις ιδιαίτερες δυνατότητές τους και τις μοναδικές/διαφορετικές τους προσωπικότητες. Το μόνο ελαφρώς παράταιρο ήταν το επάγγελμα του κριτικού λογοτεχνίας που στη Γαλλία φαίνεται να είναι υποαμειβόμενο (γι’ αυτό και ο δευτερόκοτος γιος του ζευγαριού ακόμα στηρίζεται οικονομικά από τους γονείς του) ενώ στην Ελλάδα παραμένει ένα χόμπι παρόλη την παραγωγή έργου.

Ως πότε οι γονείς οφείλουν απέναντι στα παιδιά τους; Ως πότε τα τελευταία θεωρούν τα κεκτημένα των γονέων ως δικά τους αποκτήματα και μάλιστα δικαιωματικά; Γιατί οι γονείς συγχωρούν πάντα τα παιδιά τους και υποχωρούν στο τέλος ό,τι κι αν αυτά κάνουν – ακόμα κι αν σηκώσουν όπλο εναντίον τους; Γιατί οι γονείς δεν δικαιούνται να πράξουν ό,τι θέλουν εφόσον τα παιδιά τους έχουν αυτονομηθεί και γιατί υποχρεούνται να υπόκεινται στην αέναη κριτική των παιδιών τους για τις επιλογές και τα όνειρά τους; Ένας αριστερών φρονημάτων πολίτης αλλάζει ψυχολογία και στόχους όταν πια διαθέτει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό… Τα χρήματα που τόσο δύσκολα κερδίζονται και διοχετεύονται σε υποχρεώσεις και δάνεια, μπορούν την ίδια στιγμή, όταν ευρίσκονται σε αφθονία, να μειώσουν το άγχος και την αγωνία και να επιτρέψουν τον επαναπρογραμματισμό στη ζωή και τη σχεδίαση εκ νέου του μέλλοντος.

Οι Γάλλοι συγγραφείς παίζουν με το επίθετο ‘’cher’’ που θα πει «ακριβός» κυριολεκτικά αλλά χρησιμοποιείται και για την προσφώνηση ενός προσώπου αντιστοιχώντας στο ελληνικό «αγαπητός». Ένας τίτλος φαινομενικά τόσο απλός αλλά τόσο επιτυχής και ουσιαστικός όπως και ολόκληρο το κείμενο.

Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, αυτός ο τόσο δυνατός και ταλαντούχος υποκριτής, που μπορεί να αναλάβει όποιον ρόλο τού ανατεθεί με την ίδια υψηλή απόδοση, δραματικό (ας τον θυμηθούμε ως Θησέα στον Οιδίποδα επί Κολωνώ) ή κωμικό, ξεχωρίζει από τον θίασο, ορατά. Ενσαρκώνει τον πατέρα των τριών καλομαθημένων ενήλικων παιδιών και τον σύζυγο που έχει συντροφεύσει με αγάπη και συνέπεια τη γυναίκα του επί πολλές δεκαετίες και σκοπεύει να συνεχίσει τη ζωή του μαζί της στο εξωτερικό για έναν σπουδαίο και αγαθό, βαθιά ανθρωπιστικό σκοπό. Διέκρινα τη σκηνή το βράδυ με τον μεγάλο του γιο (υπέροχος ο φωτισμός εκεί!) αλλά και τη σκηνή με τους πέντε ηθοποιούς μαζί και την καραμπίνα στα χέρια της νεαρής κόρης. Δύο σκηνές διαφορετικές σε ύφος και βάρος και παιγμένες έτσι όπως ακριβώς τους αρμόζει. Είναι άριστος ερμηνευτής, υπόδειγμα ηθοποιού, μπράβο του!

Πολύ καλός ηθοποιός, που τού πάει η σκηνή, στέκεται τόσο όμορφα και τον καμαρώνεις, χειρίζεται άριστα το κείμενο αλλά και την επαφή του με το κοινό και τους συμπρωταγωνιστές του. Ο λόγος για τον Κώστα Βασαρδάνη που σε όποια παράσταση κι αν τον πετύχω, μου αρέσει πάντα το ίδιο. Και τι ωραία φωνή, τι ωραία εκφέρει τον λόγο!

Οι δύο άλλοι ηθοποιοί που έπαιζαν τα δύο νεότερα αδέρφια ο Άλκης Μπακογιάννης και η Άννα Λουιζίδη έβαλαν τα δυνατά τους με τους ρόλους τους και τα πήγαν εξαιρετικά, μού άρεσε ιδιαίτερα το ενδυματολογικό του Μπακογιάννη καθώς μιλάμε για έναν μποέμ τύπο που κερδίζει λίγα χρήματα, δεν δείχνει να εξελίσσεται ούτε προσωπικά ούτε επαγγελματικά ενώ μέσα του υποβόσκει το σύμπλεγμα του αποτυχημένου συγγραφέα. 

Η Λουιζίδη πάλι παίζει την εκκολαπτόμενη ειδικευόμενη γιατρό που αλλάζει διαρκώς ειδικότητα και μοιάζει να φοβάται να εξασκήσει το απαιτητικό αυτό επάγγελμα. Είναι η μελαχρινή «πορσελάνινη κουκλίτσα» των γονιών της που γέννησε για δεύτερη φορά τη ζήλεια στον πρωτότοκο γιο.

Η Ελένη Κούρκουλα, που δεν την βλέπουμε συχνά στο θέατρο, υποδύεται τη μητέρα που αγαπά και συγχωρεί με φυσικότητα και απλότητα και παράγει έναν κωμικό χαρακτήρα που αναδεικνύει μια άλλη πλευρά του υποκριτικού της ταλέντου.

Τέλος, να αναφερθούμε βεβαίως στον σκηνοθέτη του έργου Προμηθέα Αλειφερόπουλο: Αυτός κι αν ήταν η απόλυτη έκπληξη που μας εντυπωσίασε στο είδος της κωμωδίας παρότι δραματικός ηθοποιός και έβαλε την υπογραφή του στο στήσιμο μιας τόσο ζεστής, γλυκιάς και αστείας παράστασης στο πανέμορφο και άνετο θέατρο ΕΜΠΟΡΙΚΟΝ της οδού Σαρρή.

Όσοι λοιπόν προτιμούν τις κωμωδίες ή τις έχουν κιόλας ανάγκη (πολλές φορές ακούγεται η κλασική πια ερώτηση: «καμιά καλή κωμωδία υπάρχει;» από τον κόσμο που νιώθει κουρασμένος ή και απογοητευμένος), δεν έχουν παρά να επιλέξουν τη συγκεκριμένη. Θα περάσουν υπέροχα!

 

Λοιποί συντελεστές:

Σκηνικά : Τίνα Τζόκα

Κοστούμια : Άγις Παναγιώτου

Φωτισμοί : Ζωή Μολυβδά Φαμέλη

Βοηθός Σκηνοθέτη : Σεμίραμις Αμπατζόγλου

Φωτογραφίες : Γιώργος Καλφαμανώλης

Τρέηλερ : Έφη Καρανικόλα

https://www.youtube.com/watch?v=lcxndCH035w