ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: ΤΑΚΟΥΝΙΑ ΣΤΟΝ ΒΑΛΤΟ

 

Τακούνια

Στον

Βάλτο

Μια ποπ πολιτική κωμωδία του ΑΚΗ ΔΗΜΟΥ

 

στην ταράτσα του ΘΕΑΤΡΟΥ «ΛΑΜΠΕΤΗ» της λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ 106

 

Σκηνοθεσία: ΜΑΝΩΝΗΣ ΔΟΥΝΙΑΣ + ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΧΕΙΛΑΚΗΣ

Ερμηνεύουν οι καλλιτέχνες: Αιμίλιος Χειλάκης, Αθηνά Μαξίμου, Αλέκος Συσσοβίτης, Μαριάννα Τουμασάτου, Δημήτρης Φιλιππίδης

Αναλύει η Μαρίνα Αποστόλου την παράσταση της Δευτέρας 13 Ιουλίου 2026 (στις 9.00 μ.μ.)

 

«ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΧΡΗΜΑΤΑ! ΤΟ ΣΚΑΤΟΫΠΟΥΡΓΕΙΟ ΜΟΥ ΘΕΛΩ ΠΟΥ ΤΟ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ…»

 

Είναι η δεκαετής επέτειος γάμου του Υπουργού Περιβάλλοντος Ζήσιμου Αυγουστίνου και της ζωγράφου συζύγου του Ήρας Βασταρδή που έχει κρατήσει το πατρικό της όνομα, καθότι κόρη αυτοεξόριστου στο Παρίσι κάποτε πολιτικού που αγωνίστηκε με τον τρόπο του για τη Δημοκρατία και όλα τα γνωστά ιδανικά…

Εκείνος γιος σχολάρχη, θεολόγος στην ειδικότητα που πλέον την έχει λησμονήσει κι αυτή, φιλόδοξος, ακόρεστος, υπουργειο-λάγνος, με σπίτι 600 τ.μ. χτισμένο πάνω σε μπαζωμένο ρέμα. Εκείνη, καλλιτέχνις, με ενδιαφέρον για όσα πτηνά δεν πετούν… με χιλιάδες ζευγάρια παπούτσια που κατακλύζουν το σπίτι τους, καπνίστρια, ημίτρελη, ξανά παντρεμένη με άντρα «αναλόγων προσόντων», κακομαθημένη αλλά κατά βάθος με πλήρη συνείδηση της πραγματικότητας τόσο του παρελθόντος όσο και του τρέχοντος παρόντος.

Δίπλα τους, μια συγγραφέας φίλη της Ήρας, συγγραφέας μυθιστορημάτων, ένα από τα οποία φιλοδοξεί να καμαρώσει και σε σειρά στην τηλεόραση με την απαραίτητη στήριξη πάντα της κυβέρνησης στην οποία προφανώς έχει πρόσβαση και ένας πολιτικός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, νυν Διευθύνων Σύμβουλος μεγάλης εταιρείας, με στόχο το χτίσιμο ενός πολυτελούς ξενοδοχείου πάνω σε έναν βάλτο… που πρέπει όμως πρώτα να αποξηραθεί. Για τον λόγο αυτό, υπόσχεται πακτωλό χρημάτων στον κατάλληλο υπουργό και όταν εκείνος αρνηθεί περνά στην αντεπίθεση με αθέμιτα και κίτρινα – ροζ μέσα…

Από την παρέα αυτή βεβαίως δεν θα μπορούσε να λείπει η δημοσιογραφία, σταθερός υποστηρικτής και κανάλι προβολής των πολιτικών και των λόγων τους που δεν έχουν σταματημό. Έννοιες και «αξίες» αλληλένδετες βαδίζουσες χέρι – χέρι, αλληλεξαρτώμενες, αλληλοσυμπληρούμενες.

Κι ενώ η κυρία Βασταρδή αδυνατεί να επιλέξει τις αρμόζουσες γόβες για τη δεξίωση του γάμου της κι ενόσω η συγγραφέας Κούκη Λάζου Μπέικερ ψάχνει όλη τη νύχτα την πουδριέρα της και παίζει ταυτόχρονα τον ρόλο της ολοένα προσαρμοζόμενης οικοδέσποινας (εφόσον οι ίδιοι οι εορταζόμενοι είναι απασχολημένοι με τα δικά τους…), σε πολυάριθμους και ετερόκλιτους, όχι οικείους σε αυτήν πάντα καλεσμένους, οι αρσενικοί της παρέας μηχανορραφούν, διαπραγματεύονται, ειρωνεύονται, αλληλοταπεινώνονται, διεκδικούν μέχρι τέλους.

Υπάρχουν πολιτικοί με ιδεολογία σήμερα; Οι παλαιότεροι (επειδή ήταν απλά παλαιότεροι) ήταν όντως άμεμπτοι, απόλυτα ηθικοί και θεματοφύλακες του δικαίου και της δημοκρατίας; Ήταν άτρωτοι χωρίς ψεγάδια;

Αν κάποιος πάψει να είναι πολιτικός, τι άλλο στ’ αλήθεια είναι ικανός να κάνει ως επάγγελμα και όχι μόνο;

Πώς επιλέγονται τα σενάρια των σειρών που βλέπουμε και καταναλώνουμε στην τηλεόραση οι απλοί ανυποψίαστοι θεατές;

Πώς γίνεται μια γυναίκα ευκατάστατη με ένα σωρό κομψά και πρωτότυπα ζευγάρια παπούτσια να είναι στην ουσία ξυπόλητη;

Πού οδηγεί η αεργία;

Γιατί υπάρχουν οι δημοσιογράφοι και πού ακριβώς εργάζονται και πώς;

Πώς ο βάλτος συνδέεται με τη ματαιοδοξία, την αδηφαγία και το κενό των αχόρταγων αλλά τελικά φθαρτών (καθότι θνητών) πολιτικών;

Πόσος κυνισμός και γελοιότητα χωρούν σε μια κηδεία;

Γιατί ένα μόνο σεσουάρ σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου δεν είναι αρκετό;

 

Η κωμωδία του Άκη Δήμου, ο οποίος δεν χρειάζεται συστάσεις ως θεατρικός συγγραφέας καθώς δεν είναι η πρώτη φορά που μας χαρίζει ποιοτικό γέλιο με τα δυνατά του κείμενα, διακρίνεται για το προσεγμένο της γράψιμο με τις πολυάριθμες ευφυείς ατάκες, τους ταχείς ρυθμούς της, την αθυροστομία της ως προς την καταγγελία της ζοφερής πραγματικότητας που πηγάζει από το έρεβος της ψυχής των πολιτικών προσώπων, την αστεία αλλά ρεαλιστική περιγραφή της κατάστασης που επικρατεί στην τηλεόραση και τα μέσα ενημέρωσης, την απόδοση της παράνοιας και της έλλειψης του μέτρου που διέπει όσους δεν αντιμετώπισαν ποτέ το ζήτημα της επιβίωσης αλλά απεναντίας η εξουσιομανία τους είναι ατέρμονη και συχνά συγκρούεται με τα οικονομικά συμφέροντα των αντιπάλων τους.

Ο Μανώλης Δούνιας και ο Αιμίλιος Χειλάκης, στενοί πλέον θεατρικοί συνεργάτες, συσκηνοθετούν άψογα την θεότρελη αυτή επίκαιρη και συνάμα διαχρονική κωμωδία που όχι απλά βάζει στο κάδρο τη θλιβερή εικόνα όσων λαμβάνουν αποφάσεις για το παρόν και το μέλλον μας αλλά ξεσκεπάζει και όλη την φαιδρότητα και την κενότητα που τους χαρακτηρίζει θυμίζοντάς τους ότι δεν είναι οι σπουδαίοι που διατείνονται αλλά μάλλον τείνουν σε καρικατούρες και σε «κωλόπαιδα που προχωράνε με κλωτσιές και μπουνιές», όπως ανερυθρίαστα δηλώνει ο Βλάσης Στασινόπουλος, το πρόσωπο της αντιπολίτευσης που εισβάλλει στη δεξίωση και κυρίως στην κρεβατοκάμαρα του ζευγαριού με την μπανιέρα που όμως δεν τρέχει νερό διότι έχει διακοπή υδροδότησης εκείνη τη μέρα με αποτέλεσμα την απλυσιά και τη βρώμα… του Υπουργού (άκουσον άκουσον) Περιβάλλοντος!

Από τις ερμηνείες των ηθοποιών, προσωπικά, ξεχώρισα κυρίως εκείνες των αντρών: μου άρεσε πολύ ο Αλέκος Συσσοβίτης, άσος στο κομμάτι της κωμωδίας, ως επίδοξος επιχειρηματίας, πρώην υπουργός, πάντα πολιτευτής αλλά και άριστος εκβιαστής. Η άνεσή του στη σκηνή αλλά και η ζωηρή ενσάρκωση του Στασινόπουλου που δεν έχει σκοπό να εξέλθει του δωματίου του Υπουργού αν δεν πάρει αυτό που απαιτεί, τον καθιστούν μια πραγματική απόλαυση. Όχι απλά του πηγαίνει γάντι ο ρόλος, νομίζεις όντως ότι αυτός είναι ο Στασινόπουλος, ο Βλάσης όπως και κάθε Βλάσης. Απέναντί του βεβαίως ο - τι να πρωτοπεί κανείς για αυτόν τον καλλιτέχνη τώρα; - μοναδικός υπέρ-ταλαντούχος ηθοποιός Αιμίλιος Χειλάκης ως Υπουργός Περιβάλλοντος, που κατέχει το ίδιο καλά το δράμα με την κωμωδία. Αρτιότατος, ολοζώντανος, παραστατικός καθόλη την παράσταση ιδίως στις σκηνές όπου ερμηνεύει με το παντελόνι του κατεβασμένο, αρνούμενος να παίξει όπως ακούμε «το κεφάλι του» διότι το θέλει «στη θέση του». Πολύ καλά λόγια, επίσης, έχω να πω και για τον Δημήτρη Φιλιππίδη, έναν ηθοποιό με υπέροχη, χαρακτηριστική φωνή, λες και βγήκε από ραδιοφωνικό πρόγραμμα, με εξαιρετική σκηνική παρουσία και πολλές προοπτικές στο επάγγελμα αυτό. Υποδύεται τον Ερμή Ποδηματά, τον δημοσιογράφο, που όλως τυχαίως εργάζεται στην εφημερίδα του κουμπάρου του Υπουργού…

Η Αθηνά Μαξίμου υποκρίθηκε με το δικό της κομψό, αριστοκρατικό στυλ τη σύζυγο Υπουργού που παρότι ένα βήμα πριν το φρενοκομείο μοιάζει να διατηρεί λίγη ακόμα από τη διαύγειά της, κυρίως όταν οι καταστάσεις πιέσουν και απαιτήσουν αλήθεια και θάρρος και η Μαριάννα Τουμασάτου μεταμορφώθηκε στην αλλοπαρμένη λογοτέχνη με τις ιστορίες από την Αφρική που έχουν σοβαρές ελπίδες για μεταφορά στην τηλεόραση χάρη στις δημόσιες σχέσεις της. Ιδίως η σκηνή που παίζει με το χαλί είναι πολύ επιτυχής και μάλλον όχι εύκολη στην πράξη.

Πρόκειται για μια πλουσιοπάροχη παραγωγή, με καταπληκτικά σκηνικά και κοστούμια, δεν τα χορταίνεις πράγματι για τα ζωντανά χρώματά τους, την αφθονία και την πρωτοτυπία τους, στοιχεία που σε ξυπνούν και διεγείρουν τη συνολική αίσθηση που δημιουργεί η παράσταση στους θεατές.

Ο Ποδηματάς μου θυμίζει το ρήμα ποδηγετώ, ο Ζήσιμος τη ζωή που δεν είναι όμως δεδομένη, η διακοπή νερού τη λέρα, ο βάλτος επίσης τη βρωμιά αλλά και τη δυσκολία να ξεκολλήσει κανείς από εκεί και τα τακούνια την ανάγκη να μοιάσεις πιο ψηλός απ΄ ότι είσαι στ' αλήθεια.

 

Βίντεο: https://www.youtube.com/watch?v=Xomw-6QvR_I

Λοιποί συντελεστές:

Σκηνικά: Μαρία Φιλίππου

Κοστούμια: Αλεξία Θεοδωράκη

Μουσική – Ηχητικός Σχεδιασμός: Κώστας Νικολόπουλος

Φωτισμοί: Νίκος Σωτηρόπουλος

Βοηθός Σκηνοθετών: Θάνος Χατζόπουλος

Βοηθός Σκηνογράφου: Νεκταρία Ηλιάκη

Φωτογραφίες-Trailer: Έφη Καρανικόλα

Διεύθυνση καλλιτεχνικού προγραμματισμού και επικοινωνίας: Ελίνα Λαζαρίδου

Τμήμα Επικοινωνίας: Όλγα Κομνηνού, Ιωάννα Ζωζέφα Πέγκου

Δημόσιες Σχέσεις: Μαργαρίτα Μαρμαρά