ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: ΠΕΤΑΕΙ - ΠΕΤΑΕΙ

 

πετάει – πετάει

του Marc Camoletti

Ανοιχτό Θέατρο «ΑΛΕΑ» - Πειραιώς 107, Γκάζι

 

Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Βάσια Παναγοπούλου

Ερμηνεύουν οι καλλιτέχνες: Θανάσης Βισκαδουράκης, Αλέξανδρος Μαρτίδης, Δήμητρα Κολλά, Ειρήνη Τάσσου, Κατερίνα Μπαξεβανάκη, Δήμητρα Δερζέκου

 

Αναλύει η Μαρίνα Αποστόλου την παράσταση του Σαββάτου 20 Ιουνίου 2026 (στις 9.15 μ.μ.)

 

«Αν είσαι δούλα, δεν μπορείς να έχεις αξιοπρέπεια… τα δέχεσαι ΟΛΑ»

 

Την αειθαλή θεατρική φαρσοκωμωδία Πετάει - πετάει του Γάλλου Μαρκ Καμολετί έχουν τη χαρά να απολαύσουν οι θεατές για όλο το καλοκαίρι, μέχρι και τα τέλη του Σεπτέμβρη, στο ανοιχτό θέατρο «ΑΛΕΑ» της λεωφόρου Πειραιώς, πολύ κοντά στον σταθμό του μετρό «ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ». Η παράσταση ανεβαίνει στις 9.15 κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή και εγγυάται στο κοινό που θα την επιλέξει άφθονο γέλιο, απόδραση από την κουραστική καθημερινότητα αλλά και τροφή για σκέψη καθώς η κωμωδία είναι το κατεξοχήν είδος θεάτρου που όχι απλά προβληματίζει αλλά διαθέτει το θάρρος να καταγγείλει την θλιβερή αλήθεια των πραγμάτων και των ανθρώπινων πράξεων.

Τη μετάφραση από τα γαλλικά υπογράφει η έμπειρη ηθοποιός Βάσια Παναγοπούλου, η οποία και σκηνοθετεί τους έξι ερμηνευτές του θιάσου. Το έργο διασκευάζουν οι Στέλιος Παπαδόπουλος και Γιώργος Βάλαρης, οι οποίοι φέρνουν το κείμενο κοντά στα ελληνικά μέτρα και το καθιστούν προσιτό και γνώριμο στο κοινό της Ελλάδας.

ΥΠΟΘΕΣΗ: Νοσταλγική επιστροφή μερικές δεκαετίες πριν, στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, στη δραχμή, στα σταθερά τηλέφωνα και τη φυσική αλληλογραφία. Ο Μάνος, ένας νέος και ωραίος αρχιτέκτονας, δημιουργημένος και με επιτυχίες στο γυναικείο φύλο, διαμένει σε ένα καλόγουστο διαμέρισμα στο Φάληρο. Εκεί υποδέχεται εναλλάξ τις τρεις «αρραβωνιαστικιές» του, αλλοδαπές, εξίσου όμορφες και αεροσυνοδοί στο επάγγελμα. Σύμμαχός του στην απάτη, θέλοντας και μη, είναι η Κούλα, η οικονόμος του, ενώ πολύ σύντομα εμπλέκεται στο τρελό αυτό πολύπλοκο παιχνίδι του καρδιοκατακτητή και ο Σήφης, ο παιδικός του φίλος από την Κρήτη, που εισβάλλει απρόσμενα στη ζωή και στις περιπέτειες του Μάνου με τις τρεις κοπέλες. Κι ενώ όλα δείχνουν να πηγαίνουν ρολόι με τις τρεις γυναίκες να μπαινοβγαίνουν διαδοχικά και με ορισμένο πρόγραμμα στο σπίτι του μοιραίου άντρα, αναποδιές στις πτήσεις τους τις φέρνουν και τις τρεις ταυτόχρονα κάτω από την ίδια στέγη. Πώς θα διαχειριστεί ο Μάνος τη σύμπτωση αυτή και τι έκβαση θα έχει για τη ζωή του έτερου και τόσο διαφορετικού αρσενικού της παρέας, του αγαθού Σήφη από το χωριό;

 

Πρόκειται για μια σπαρταριστή κωμωδία τύπων με πολύ έντονους ρυθμούς, που κρίνεται και εξαρτάται συνάμα από τις λεπτομέρειες αλλά και τον ιδανικό συγχρονισμό των ηθοποιών. Η φαρσοκωμωδία, ένα είδος δεν αφήνει ούτε ελάχιστο περιθώριο για λάθος και χαλάρωση επί σκηνής στις ηθοποιούς, είναι άκρως απαιτητική για όσους την επιχειρούν, ένα αληθινό στοίχημα, μια σκληρή δοκιμασία. Κι αυτό γιατί δεν αρκεί το καλό κείμενο με τους έξυπνους και κωμικούς διαλόγους, τις παρεξηγήσεις, τις συμπτώσεις και την τρέλα των προσώπων αλλά χρειάζεται και εξαιρετικό ταλέντο, δυναμική πάνω στη σκηνή και τόλμη για να αποδώσει τη φάρσα πόσο μάλλον να την απογειώσει ένας ηθοποιός ψυχή τε και σώματι.

Αν το Πετάει - πετάει παρομοιαστεί με έναν βαρύ ογκόλιθο υποκριτικά, ο Θανάσης Βισκαδουράκης που παίζει τον Σήφη από την Κρήτη, σηκώνει στους ώμους του τουλάχιστον το εβδομήντα της εκατό του βάρους αυτού. Είναι αναμφισβήτητα ο πιο δύσκολος και ο πιο προκλητικός ρόλος του έργου. Ο αυθεντικός Σήφης καλείται να παράξει γέλιο μέσα από την αθωότητα αλλά και τη διάθεση για υποστήριξη του φίλου του Μάνου που παίζει σε τριπλό ταμπλό, πράγμα πρωτόγνωρο για τον άβγαλτο Κρητικό. Ακριβώς για τον λόγο αυτό, οφείλει να είναι πιστευτός ως προς την απλότητα, την άγνοια και τη φυσικότητα αλλά και τον αυθορμητισμό του ανθρώπου που δεν ξέρει από γυναίκες, πόσο μάλλον τόσο όμορφες και εκρηκτικές που είναι οι ερωμένες του Μάνου, που επίσης έχει πουλήσει το βιος του στην επαρχία και έχει έρθει στην πρωτεύουσα για να βρει κι αυτός ταίρι και να ζήσει τη ζωή του αλλιώς. Ο Θ.Β. ξεχωρίζει με το παραπάνω για την ενέργειά του, τη δράση του και την κίνησή του και τις εκφράσεις του, τους αυτοσχεδιασμούς του (βλέπε γάβγισμα στον Μάνο), τη διάδραση που έχει και με τους πέντε συμπρωταγωνιστές του. Είναι εξαιρετικός, του ταιριάζει απόλυτα ο ρόλος, είναι αντάξιος του εγχειρήματος που έχει αναλάβει. Εύγε!

Θα συνεχίσω με τη Δήμητρα Κολλά, επίσης χαρακτηριστική ηθοποιό του θεάτρου με ιδιαίτερη δυναμική πάνω στη σκηνή. Υποδύεται άψογα την Κούλα, την οικονόμο του Μάνου, που αν και πιστή σαν σκυλί, έχει αγανακτήσει και κουραστεί με τα καμώματα του αφεντικού της. Φοράει στολή υπηρέτριας, εργάζεται ακατάπαυστα, έχει ανάγκη τη δουλειά και δεν μπορεί να την αφήσει αλλά θα πιαστεί και από την ευκαιρία που της δίδεται προς το τέλος για να κερδίσει αύξηση και περισσότερο ρεπό. Ενίοτε γίνεται αθυρόστομη, κρίνει χωρίς περιστροφές και εκφράζει δυνατά τη γνώμη της για τα έκτροπα αλλά και το νέο πρόσωπο της παρέας, τον Σήφη. Είναι ένας χαρακτήρας που μιλάει αλήθειες, τόσο για τη φτώχεια και πού αυτή οδηγεί έναν άνθρωπο, όσο και γενικότερα για τη ζωή και τη χρεία να προσαρμοστεί κανείς σε μια κατάσταση που δεν του αρέσει διότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Θα το κάνει ακόμα και με σπασμένα τα νεύρα και θα αλλάξει γνώμη αν είναι να πετύχει κάτι ελαφρώς καλύτερο από το παρόν δεδομένο.

Ο Αλέξανδρος Μαρτίδης, που ενσαρκώνει τον πολυγαμικό Μάνο, εμφανίζεται καλοβαλμένος και περιποιημένος, κομψός και άκρως κυνικός. Δεν επιλέγει τυχαία τις συντρόφους του: τους τις συστήνει ταξιδιωτικός πράκτορας ενώ το γεγονός ότι οι κοπέλες εργάζονται ως αεροσυνοδοί του δίνει τον «αέρα» να τις (εξ)πατά και στην ουσία να τις χρησιμοποιεί. Είναι ωραίες, ξέρουν να ετοιμάζουν φαγητό αλλά και να είναι περιποιητικές, προσόντα που αναζητά σε μια γυναίκα ο νεαρός γόης. Ο Μάνος προσεγγίζει πιο πολύ έναν τύπο και όχι τόσο έναν χαρακτήρα στο θέατρο: υπέρμετρα ερωτικός, ψεύτης, δαιμόνιος και ασταθής χωρίς συναισθηματικό κόσμο. Ένας χωρισμός δεν θα τον πτοήσει ακόμα και αν σ’ αυτόν συμβάλει ο φίλος του. Η ζωή του θα συνεχιστεί κανονικά ενώ η ρήση «πετάει πετάει» θα έρθει και θα κουμπώσει με τη γνωστή παροιμία «πετάει πετάει ο γάιδαρος» έναντι σε μια αναληθή αλήθεια. Οι γυναίκες είναι για αυτόν περισσότερο σαν κούκλες διακοσμητικές και μέσο διασκέδασης παρά σύντροφοι ζωής.

Και πάμε στις τρεις ηθοποιούς που υποδύθηκαν τις ιπτάμενες: η Κατερίνα Μπαξεβανάκη που παίζει την Τουρκάλα, μια νέα ηθοποιός με ήδη πολύ πλούσιο βιογραφικό (μου έκανε εντύπωση, μπράβο της!), η Ειρήνη Τάσσου στον ρόλο της Ιταλίδας Γκαμπριέλα και η Δήμητρα Δερζέκου ως ξανθιά Γερμανίδα που εύκολα θα λοξοδρομήσει ερωτικά και θα αλλάξει το προσωπικό της μέλλον. Είναι επίσης τρεις ρόλοι που απαιτούν ακρίβεια και βάση στη λεπτομέρεια καθώς οι ηθοποιοί δρουν σημαντικά με το σώμα τους από την κορυφή μέχρι τα νύχια οπότε και όλα πρέπει να είναι στην εντέλεια αλλά και με την ιδιαίτερη άρθρωση που καλούνται να υιοθετούν καθόλη την ερμηνεία του ρόλου τους εφόσον είναι από άλλες χώρες και όχι Ελληνίδες. Ανταποκρίνονται και οι τρεις στον ρόλο της γυναίκας – κούκλας που είναι εδώ για να αρέσει στους αρσενικούς αλλά και η καθεμία διαφοροποιείται ανάλογα με τα δικά της χαρακτηριστικά, βλέψεις και μυστικά, όπως ας πούμε η Τουρκάλα.

Στο σύνολο, είναι μια δροσερή παράσταση, βάλσαμο στη ζεστή και τσιμεντένια Αθήνα. Γεμάτη, μεγάλης διάρκειας, με διάλειμμα ενός τετάρτου, χορταστική και κατάλληλη για κάθε θεατή. Μην την χάσετε!

      

 

 

Λοιποί συντελεστές:

Διασκευή: Στέλιος Παπαδόπουλος & Γιώργος Βάλαρης

Σκηνικά - Κοστούμια: Ανθή Πετρουλάκη

Μουσική Επιμέλεια: Μάνος Αντωνιάδης

Βοηθός Σκηνοθέτη: Γεωργία Γιαννουλάκη

Φωτογραφίες & video: Νίκος Τσίρος urban_cat_studio_photography