ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: Ο ΔΡΑΚΟΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ

 

ο δράκος 

μέσα

μου

της Παρασκευής Ανεβλαβή

 

Θέατρο «ΝΟΥΣ»

Πατησίων και Τροίας, Κυψέλη

 

Σκηνοθεσία: Βασίλης Τριανταφύλλου

Ερμηνεύουν οι:

Θανάσης Καφενταράκης , Βασιλεία Φουρλή

 

Αναλύει η Μαρίνα Αποστόλου την παράσταση του Σαββάτου 23 Μαΐου 2026 (στις 9.00 μ.μ.)

«Εκείνες φταίνε… Δεν έχουν την κυριαρχία του εαυτού τους…»

 

Με δύο παράλληλους, συμπλεκόμενους μονολόγους και ένα διαρκές ζωντανό επί σκηνής μουσικό ροκ χαλί, η συγγραφέας του έργου μάς μεταφέρει σε ένα σύμπαν που πρακτικά δεν γνωρίζει τόπο και χρόνο αλλά είναι διαχρονικό και διατοπικό. Μας μιλάει για το νοσηρό φαινόμενο της βίας και της απόλαυσης που βιώνει ο παραγωγός της και επιπλέον για το πώς η βία δεν είναι δυνατόν να εξαλειφθεί˙ βαθιά ριζωμένη στην ψυχή του ανθρώπου, αντιγράφεται, διαιωνίζεται, μεγαλώνει και διογκώνεται με τον αρρωστημένο σκοπό να «υψωθεί» ακόμα πιο πάνω.

Στη λιλιπούτεια σκηνή του θεάτρου «ΝΟΥΣ» της Κυψέλης, ξεδιπλώνεται μια ιστορία αιμοδιψής με τον θύτη να επαίρεται και να χαίρεται. Ένας μισογύνης που με τη στολή του στρατιωτικού σκορπίζει τον θάνατο στις γυναίκες. Με μια μηδενιστική άποψη για αυτές, τόσο τις πόρνες που είναι τα πρώτα του θύματα όσο και τις καθημερινές γυναίκες που συναντάει κανείς σε ένα λεωφορείο. Ο τρόμος επιβάλλεται σε μια εποχή που οι πληροφορίες διακινούνται δυσκολότερα και χωρίς ακρίβεια καθώς δεν το επιτρέπει ακόμα η τεχνολογία. Οι γυναίκες φοβούνται, κρύβονται και όταν η τύχη τα φέρει να γίνουν στα χέρια του ανυπεράσπιστα θηράματα, τότε το τέλος τους είναι αναπόδραστο.

Μια γεμάτη μπανιέρα βαμμένη με αίμα, μια στολή του στρατού που προσδίδει κύρος και μοναδικότητα, μια φήμη που γιγαντώνεται, ένας διάχυτος φόβος και επτά θύματα που δεν έφταιξαν σε τίποτα, ένα εμμονικό μυαλό που έχει μόνο έναν στόχο, ένας χαιρέκακος θύτης που δεν μετανοεί ούτε καν τη στιγμή που ετοιμάζεται να τον εκτελέσουν.

Τι έχει φταίξει; Η απουσία διαπαιδαγώγησης; Τα στερεότυπα; Τα παιδικά τραύματα; Η επίδειξη ανδρισμού που επικυρώνεται από τις πολλαπλές σεξουαλικές εμπειρίες; Το αγόρι που για να ανδρωθεί υποχρεώθηκε να διαπεράσει το ισοπεδωτικό στάδιο της επίσκεψης σε οίκο ανοχής, ένα βίωμα που πάντα θα θυμάται λεπτομερώς και με αποστροφή; Το μίσος που δεν μπορεί να ξεριζώσει από μέσα του; Η χαρά του να σκορπά τον τρόμο και μόνο με τη στολή που φέρει; Η φήμη του τέρατος που έχει σκεπάσει όλη την πόλη και κρατά τις γυναίκες κλειδωμένες στα σπίτια τους; Η στιγμή που τους κλέβει την ψυχή και την κάνει δική του ως μέγιστη επιτυχία της απάνθρωπης πράξης του;

Μια παράσταση σύντομη σε διάρκεια και μεστή σε αφήγηση γεγονότων αλλά και διαμήνυση νοημάτων, ένα έργο που καταγγέλλει τη βία, το μίσος, την κάθε καταστρεπτική ενέργεια εις βάρος του διπλανού μας που επιθυμούμε να κακοποιήσουμε για να νιώσουμε καλύτεροι. Ένα μανιφέστο, αν θέλετε, κατά της κάθε κακίας, της υποτίμησης του Άλλου, των προσβολών που με άνεση ξεστομίζονται για να νιώσουμε ανώτεροι και υπέροχοι. Βία είναι ο φόνος, οι πληγές, το δηλητήριο της ψυχής που εξακοντίζεται με έργα μα και με λόγια. Η θηλυκότητα ερεθίζει αρνητικά και αποτελεί λόγο επιβολής θανάσιμης ποινής. Και αυτό που μένει εν τέλει είναι ότι ο Δράκος δεν είναι ένας αλλά όλοι μας καθώς όλοι συμβάλλουμε στη δημιουργία, τη διατήρηση και τη διασπορά τεράτων. Με τις ιδεοληψίες μας, τις ψυχαναγκαστικές μας απόψεις, τα πρότυπα που αναπαράγουμε, την ανοχή μας στο άσχημο και στο παράνομο, με το γερασμένο νομικό μας σύστημα, με την κατακραυγή του θύματος και άλλες τόσες παρεμφερείς τακτικές του μυαλού μας και της (υπο)κουλτούρας μας.

Σκηνοθετικά (Βασίλης Τριανταφύλλου), μου άρεσε το παιχνίδι με την μπανιέρα, η ένδυση της γυναίκας ηθοποιού ανάλογα με την περίσταση (πόρνη – επιβάτιδα λεωφορείου), το γυμνό επίσης το βρήκα επιτυχημένο σαν ιδέα καθότι άμεσα συνυφασμένο με την υπόθεση, η αναπαράσταση του στοματικού έρωτα, η κλασική γνώριμη χρήση του κόκκινου κραγιόν που ξεβάφεται, η ύπαρξη επίσης κάμερας για λίγες στιγμές στη σκηνή, σαν αντανάκλαση του ίδιου του παραλογισμού που γεννά το κακό. Και φυσικά, η γενίκευση στο τέλος με αναφορές σε σύγχρονους «δράκους» που έδρασαν όχι κατά συρροή αλλά άπαξ και με το ίδιο μένος.

Ερμηνευτικά, βρήκα τον Καφενταράκη άξιο του ρόλου του, εξέπεμπε όλη την παράνοια του θύτη που ζει κι αναπνέει για να τιμωρήσει χωρίς να υπάρχει αιτία τιμωρίας πλην του κινήτρου του άρρωστου μυαλού του και της συγκεκριμένης οπτικής που διατηρεί για τις γυναίκες. Συμβάλλει μουσικά στην παράσταση και προσφέρει στη δράση την αιχμηρή και αποτροπιαστική της υφή. Η Φουρλή, που υποδύεται τα διάφορα θύματα, γίνεται η φωνή κάθε γυναίκας και κάθε αδύναμου όντος εν γένει που υφίσταται την ισχύ του πιο δυνατού και του πιο διεστραμμένου. Δρα με ακρίβεια, ορθότητα και άψογο συγχρονισμό με τον συμπρωταγωνιστή της ενώ κραυγάζει το άδικο, το απάνθρωπο και το παρανοϊκό της μαύρης όψης του νου.

Λοιποί συντελεστές:

Καλλιτεχνική επιμέλεια: Βασίλης Τριανταφύλλου

Πρωτότυπη μουσική: Θανάσης Καφενταράκης

Κινησιολογία: Νεφέλη Καφενταράκη

Φωτογραφίες: Ειρήνη Αγγελίδη – ΑΠStudio

Graphic design – Video: Στάθης Στασινός - ΑΠStudio

Επικοινωνία: Κατερίνα Γρυλλάκη

Παραγωγή: NOŪS PRODUCTION