ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: ΠΤΕΡΥΓΑ Α' - ΚΕΛΙ 71

 

πτέρυγα α'- κελί 71

του Βασίλη Τσιράκη

 

«ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΚΜΗΝΗ»

Αλκμήνης 8-12, Γκάζι

 

Σκηνοθεσία: Σταύρος Παρχαρίδης

Ερμηνεύουν οι καλλιτέχνες: ΒΥΡΩΝ ΚΟΛΑΣΗΣ και ΠΕΤΡΟΣ ΤΣΑΠΑΛΙΑΡΗΣ

 

Αναλύει η Μαρίνα Αποστόλου την παράσταση της Κυριακής 22 Μαρτίου 2026 (στις 6.00 μ.μ.)

 

«Έχεις ό,τι θέλεις ή ό,τι έχεις ανάγκη; (...) Από τη μια μπορείς να μετρήσεις τα βήματά σου κι από την άλλη δεν έχεις χρόνο για περπάτημα…»

 

Τι δουλειά έχει ένας μετανάστης, παιδί της βιοπάλης, από ξένη χώρα που κατέρρευσε οικονομικά καθώς οι κάτοικοί της χάσανε σπίτια και δουλειές, κατηγορούμενος μάλιστα για τον φόνο του αφεντικού του, δηλαδή του «χεριού που τον τάιζε» στο πρώτης θέσης κελί μαζί με έναν πρώην μηχανικό και διακεκριμένο κάποτε ζωγράφο; Εκεί όπου το μπάνιο είναι καθημερινή ευκαιρία υγιεινής σε αντίθεση με τη γ’ πτέρυγα των βαρυποινιτών όπου η καθαριότητα πραγματοποιείται μόνο σε εβδομαδιαία βάση;

Μια σκηνή από το μέλλον. Ένα κελί με δύο κρατούμενους αντιδιαμετρικά αντίθετους και ταυτόχρονα όμοιους. Μια γνωστή δραματουργική συνταγή και πάντα γοητευτική, ποτέ πληκτική. Ο αλλόθρησκος μετανάστης που ψάχνει να δει από πού είναι η ανατολή για να προσεύχεται και πληροφορεί ότι στη θρησκεία του το να σκοτώνεις έναν άνθρωπο είναι σαν να σκοτώνεις όλον τον κόσμο πρέπει να υπακούσει αρχικά στις εντολές του «αρχηγού» του κελιού. Στην αρχή λοιπόν σκουπίζει. Γρήγορα όμως σχετικά, οι δύο άντρες δένονται, γίνονται φίλοι, ο ένας συμπονάει τον άλλον και δεν ξεχωρίζουν πια με βάση τη φυλή και τη θρησκεία τους και την καταγωγή τους εν γένει. Πλέον είναι όμοιοι, ίσοι. Τι θα συμβεί όμως όταν τους δοθεί η ευκαιρία να καταταγούν στον στρατό με αντάλλαγμα την απαλλαγή από την ποινή τους που είναι ισόβια κάθειρξη καθότι έχουν διαπράξει φόνο; Θα συνεχίσουν να συμβιώνουν με την ίδια αλληλεγγύη ή θα ρισκάρουν πηγαίνοντας στον πόλεμο; Αντέχουν το «έξω» ή έχουν όλα όσα θέλουν εκεί μέσα; Μα και πριν τη φυλάκιση, ήταν ευτυχισμένοι; Πώς ζούσαν; Είχαν χρόνο, είχαν αγάπη, προσωπική ζωή, ποιότητα ζωής κι ας ήταν ο ένας στέλεχος και ο άλλος απλός μεροκαματιάρης που δεν μπορούσε να καταλάβει αυτούς που τρέχανε κάνοντας jogging με τα ακουστικά στ’ αυτιά…; Πόση επιρροή μπορούν να ασκήσουν τα βιβλία και το διάβασμα;

Ποιοι είναι στ’ αλήθεια αυτοί οι δύο άνθρωποι και τι ρόλο παίζουν;

 

Το σχόλιό μου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης https://www.facebook.com/marina.apostolou.33/ :

Τελικά, τα πιο όμορφα πράγματα είναι αυτά που κανονίζεις τελευταία στιγμή! Aliki Danali σ' ευχαριστώ για το δώρο (γιατί αν πω απλά πρόσκληση υποτιμώ αυτή την υπέροχη θεατρική εμπειρία). ΠΤΕΡΥΓΑ Α', ΚΕΛΙ 71: Στο secret room στο Θέατρο Αλκμήνη κάθε Σάββατο βράδυ στις 9μιση και κάθε Κυριακή απόγευμα στις 6, οι θεατές που αγαπούν το θέατρο έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν μια υπέροχη παράσταση που, πιστέψτε με, αξίζει την αποδοχή! Πρόκειται για ένα κείμενο του Βασίλη Τσιράκη σε σκηνοθεσία του Σταύρος Παρχαρίδης και με πρωταγωνιστές τον πολύπειρο Βύρων Κολάσης και τον νεότερο ηθοποιό Petros Tsapaliaris. Είναι τόσο καλογραμμένο που δεν σε αφήνει στιγμή να εφησυχάσεις ως θεατής. Γυρεύεις να μάθεις τι έγινε, πώς οι δύο χαρακτήρες βρέθηκαν σε συνθήκη εγκλεισμού, αν θα ταιριάξουν ή αν θα συγκρουστούν και θα διαλυθούν, τι τους ενώνει τελικά. Ένα πρώην στέλεχος μεγάλης εταιρείας και ταλέντο στη ζωγραφική και μαζί του στο VIP κελί ένας μετανάστης που τον έφεραν στη χώρα οι διακινητές και έμαθε να τρέχει όλη μέρα για το μεροκάματο. Και οι δύο στη φυλακή για έναν φόνο ο καθένας που δεν διέπραξαν ποτέ. Και όμως! Τους αρέσει αυτή η ''ετεροτοπία'' που λέμε στο θέατρο. Εκεί που ο άνθρωπος υπάρχει και δεν υπάρχει μαζί. Στο ναι και στο όχι. Στο είναι και στο ουκ είναι. Μου άρεσε που ο δραματουργός τοποθετεί τα δραματικά του γεγονότα σε μια συνθήκη υπερρεαλιστική όπου το φαγητό δίδεται σε μορφή χαπιών ενώ έξω επικρατεί συνθήκη πολέμου και γενικής επιστράτευσης. Τροφή για συζήτηση: ιδρυματισμός, διαφορετικότητα, εκμετάλλευση, ανθρώπινες φιλίες, ανθρώπινες σχέσεις ευρύτερα, εξομολογήσεις, αλήθεια και ψέμα, αδυναμία αντιμετώπισης της αλήθειας και θάρρος για επανεκκίνηση. Έχει αξία η ελευθερία αν δεν μπορείς να την χαρείς; Εν τέλει, η τέχνη είναι το παν, σωστός αυτοσκοπός και όλα τα άλλα είναι ''άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε''; Το φινάλε απρόσμενο εντελώς μέσα από τη φράση - κατακλείδα που ακούγεται στο τέλος. Υπέροχα σκηνικά, σε μεταφέρουν πράγματι σε ένα κελί φυλακής, το ίδιο και τα αντιθετικά κοστούμια/στολές των δύο κρατουμένων. Συναρπαστική βρήκα τη μουσική, ένιωθα ότι με ταξίδευε, και δύο ερμηνείες τόσο φυσικές, η παράσταση αξίζει στο σύνολό της και κατά συνέπεια αξίζει και την προσοχή του κοινού. Μπράβο στον σκηνοθέτη για το στήσιμο αυτού του τόσο όμορφου καλλιτεχνικού αποτελέσματος! Σπεύσατε λοιπόν για όσες παραστάσεις μένουν ακόμα!

 

Λοιποί συντελεστές:

Σκηνικά -κοστούμια: Μαρία Παπατζέλου

Μουσική: Σπυρίδωνας

Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Δανεσής

Make up artist - (Ψιμυθιολόγος): Μάρω Κοκκώνη

Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Καταλιακού

Κατασκευή κοστουμιών: Vania Aleksandrova

Promo Video (3D): Gianni Tselini

Promo Video & Φωτογράφιση: Ευάγγελος Κάλλοου

Σχεδιασμός Αφίσας: Πασχάλης Μουδούρης

Social media: Μαριδήμη Παπαδοπούλου

Παραγωγή: Ε.Θ.Β.Ε. ΜΑΙΩΤΡΟΝ

Το τραγούδι της παράστασης ερμηνεύει η Μαρίνα Βολουδάκη σε μουσική Σπυρίδωνα.

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=p6Mr7digLfU

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: https://www.theatro.gr/pteruga-a