ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ
ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ
της Μάρτα Μπουτσάκα
Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ, Δημήτρης Ψαρράς
Θέατρο «Μικρός Κεραμεικός»
Σκηνοθεσία: Αποστόλης Ψαρρός
Ερμηνεύουν
οι ηθοποιοί:
Ευγενία
Παναγοπούλου
Ιωάννα
Ανεμογιάννη
Αποστόλης
Ψαρρός
Αναλύει η Μαρίνα Αποστόλου την πρώτη παράσταση του Σαββάτου
7 Μαρτίου 2026 (στις 6.30 μ.μ.)
|
«Όλοι
στον κόσμο έχουμε έναν άνθρωπο να μας αγαπάει…» |
Το πολύ δυνατό ψυχολογικό θρίλερ Τα
κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο της Καταλανής Μάρτα Μπουτσάκα έκανε
πρεμιέρα το Σάββατο 7 Μαρτίου 2026 υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Αποστόλη
Ψαρρού στο θέατρο «Μικρός Κεραμεικός».
Πρόκειται για μια άψογη απόδοση του
συγκλονιστικού αυτού έργου, για μια άριστη, το ίδιο ανατριχιαστική με το
κείμενο σκηνοθεσία και για τρεις ερμηνείες που δεν αφήνουν λεπτό τους θεατές να
ξαποστάσουν. Μπράβο στον Αποστόλη Ψαρρό που με το ταλέντο του αλλά και με την ήδη
πλούσια πείρα του στο θέατρο ανέστησε το κορυφαίο αυτό έργο στη σκηνή τόσο
ζωντανά, τόσο θαυμαστά. Είμαι σίγουρη ότι θα αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές
από πολλούς οι οποίοι δεν θα λυπηθούν μήτε τον χρόνο μήτε το «ψηφιακό» τους μελάνι
και τα πυκνά χτυπήματα στα πλήκτρα του υπολογιστή τους για να επαινέσουν το
τόσο όμορφο αυτό αποτέλεσμα.
Οι Ισπανοί δραματουργοί είθισται να
εστιάζουν σημαντικά στο άτομο και στις σχέσεις του με τα πολύ κοντινά του
πρόσωπα, πολύ συχνά τους ίδιους τους γονείς. Ενδιαφέρονται για τα συναισθήματα
των προσώπων, το πώς αυτά βιώνονται πολλές φορές τραγικά, για το κενό της ψυχής
τους και το ανικανοποίητο, για τις προβληματικές οικογενειακές σχέσεις και για
αλήθειες που δεν ειπώθηκαν ποτέ ή δεν έγιναν αποδεκτές. Ας θυμηθούμε εντελώς
ενδεικτικά Το χελιδόνι του Γκιλιέμ Κλούα, το Μαμά της Μάρτα
Μπαρσελό και το Μια άλλη Θήβα του Σέρχιο Μπλάνκο.
Στο εν λόγω έργο, η σύλληψη της συγγραφέως
είναι μοναδική: Συνθέτει ευφυέστατα ένα ψυχολογικό θρίλερ βάζοντας τρεις ξένους
μεταξύ τους ανθρώπους να έρχονται σε επαφή στην ενταντική ενός νοσοκομείου όπου
νοσηλεύονται σε κρίσιμη κατάσταση τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Τα άτομα αυτά,
φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους και άγνωστο το πώς γνωρίζονταν, τραυματίστηκαν
σοβαρά ενώ επέβαιναν στο ίδιο όχημα με κατεύθυνση, όπως έγινε εδώ η προσαρμογή,
προς την πόλη του Κιλκίς. Ένας αγώνας δρόμου ξεκινά για να ανακαλυφθεί το πώς ένας
μεσήλικας άντρας, ένα κοριτσάκι δώδεκα ετών αλλά και μια ακόμη νέα γυναίκα
καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο σχετίζονταν και συνταξίδευαν. Άπειρα ερωτηματικά,
εικασίες και εύκολα συμπεράσματα διαστροφής ξεπηδούν μέσα από τα στόματα των
τριών συγγενών που ανησυχούν σοβαρά για την υγεία των δικών τους. Λένε όμως όλοι
όλη την αλήθεια; Ποια η ποιότητα και η πραγματικότητα της σχέσης που είχαν με τους
νοσηλευόμενους αγαπημένους τους;
Μια γυναίκα μπορεί πράγματι να
μεγαλώσει μόνη της ένα παιδί χωρίς πατρική παρουσία; Επίσης, τι συμβαίνει όταν ένας
γονέας σκέφτεται στερεοτυπικά και δεν αποδέχεται το ίδιο του το βλαστάρι
εμμένοντας αρρωστημένα στην άποψή του; Όταν ένα παιδί στερείται το ενδιαφέρον
και την προσοχή και χρειάζεται ένα σημείο αναφοράς όπως και την ανάλογη
υποστήριξη θα βρει αργά ή γρήγορα υποκατάστατο άτομο. Κι όταν ένας ενήλικας δεν
απόλαυσε έγκαιρα αυτό που έπρεπε να είχε ζήσει την κατάλληλη στιγμή με τα
ανάλογα πρόσωπα θα αναζητήσει ομοίως να καλύψει αυτό του το κενό με τρόπο
ανορθόδοξο. Η βία φέρνει φόβο και γεννά ψέματα ως άμυνα και δίοδο διαφυγής και
φυσικά δεν ομολογείται ποτέ από τον θύτη που παριστάνει συχνά τον πληγωμένο σύντροφο.
Υπέροχη ερμηνεία από τον Αποστόλη Ψαρρό ως μεθυσμένο (και κατά βάθος κομπλεξικό) Τόνυ που αποδεικνύει ότι είναι ικανός να έχει πολύπλευρη δράση στη δημιουργία μιας καλής παράστασης, εξαιρετική, πολύ πειστική ως μάνα η Ευγενία Παναγοπούλου, άκαμπτη στη θέση της που ταυτίζεται με τον τίτλο του έργου, άνετη στο να κατηγορεί τους ανάλγητους γιατρούς που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους τη στιγμή που δεν έχει κάνει εκείνη σωστά τη δική της δουλειά ως μητέρα, ανερχόμενη υποκριτικά η Ιωάννα Ανεμογιάννη που αξιοποιεί την ευκαιρία να ερμηνεύσει τη Σάρα, ένα μεγάλο τραυματισμένο κορίτσι που ωστόσο διαθέτει την ψυχραιμία και τη διαύγεια να διαλευκάνει την υπόθεση και το καταφέρνει.
Μου άρεσε πολύ η επιλογή του
μουσικού θέματος, η ένταση, ανέβαζε τους τόνους ήδη από την εναρκτήρια σκηνή και έτσι έπρεπε, οι φωτισμοί ήταν
εντυπωσιακοί όπως και το συγκινητικό και διδακτικό φινάλε.
Ο μεγαλύτερος τιμωρός μας θα είναι πάντα οι συνέπειες των πράξεών μας, της αβλεψίας μας, της ανεπάρκειάς μας και της αξιολύπητης ταπεινότητάς μας.
Κάθε Σάββατο στις 18.30 και κάθε
Κυριακή στις 21.00
Λοιποί συντελεστές:
Σκηνική εγκατάσταση/φωτισμοί: Αποστόλης Ψαρρός
Κοστούμια: Κική Γραμματικοπούλου
Φωτογραφίες: Γιώργος Σαββουλίδης
Βοηθός σκηνοθέτη: Βάσω Παγιοπούλου
Αφίσα: Κωνσταντίνος Σελλάς
Τεχνικός: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Βίντεο: Παναγιώτης Πασχάλης
Comments
Post a Comment