ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: Η ΠΛΕΞΟΥΔΑ

 

Η ΠΛΕΞΟΥΔΑ

της Λετισιά Κολομπανί

Μετάφραση: Γιάννης Στρίγκος

 

Θέατρο «ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ»

Ακαδήμου 14, Μεταξουργείο

Σκηνοθεσία και θεατρική προσαρμογή: 

             ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΠΑΝΟΥ

 

Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί αλφαβητικά: Χρύσα Βακάλη, Παναγιώτα Βλαντή, Γιασεμί Κηλαηδόνη

 

Αναλύει η Μαρίνα Αποστόλου την παράσταση της Κυριακής 8 Φεβρουαρίου 2026 (στις 7.00 μ.μ.)

 

«Ποιος θα προσλάβει εμένα και τον καρκίνο μου;»

 

Τι ξεχωρίζει εκ πρώτης όψεως έναν άνδρα από μια γυναίκα; Ποιο είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά στην εξωτερική τους εμφάνιση που τους διακρίνει άμεσα σε δύο διαφορετικά φύλα; Μα τι άλλο από τα μαλλιά…

Τα μαλλιά που συμβολίζουν σε κάθε γυναίκα, νεότερη και μεγαλύτερη, τη θηλυκότητα, τη χάρη και την ομορφιά (πλεγμένα ή μη), τα μαλλιά που δείχνουν ακόμα και τη δύναμη (αν ανατρέξουμε στη θρησκευτική μας ιστορία ας πούμε) και που αν εκλείψουν στη γυναίκα την καθιστούν άσχημη, σχεδόν αποκρουστική ενώ η απουσία τους στον άντρα μπορεί να αναδεικνύει τη «σέξι» του πλευρά, όπως ακούμε να λέει στο υπέροχο έργο της Γαλλίδας συγγραφέως μία από τους γυναικείους χαρακτήρες που σκιαγραφείται, η επιτυχημένη δικηγόρος από τον Καναδά Σάρα Κοέν.

Η Κολομπανί με μια πολύ ευφυή σύλληψη καταφέρνει και ενώνει τρεις εντελώς διαφορετικές γυναίκες από τρία σημεία του κόσμου: την Ινδία, την Ιταλία και τον Καναδά. Μέσα από τις σκληρές τους ιστορίες, θα παρουσιάσει και θα φωτίσει το σθένος της γυναικείας ψυχής και θέλησης όχι μόνο για απλή επιβίωση αλλά για ζωή με αξιοπρέπεια που πηγάζει πρωτίστως από τον ίδιο τον αυτοσεβασμό ακόμα και όταν όλοι και όλα απαιτούν την αντίθετη συνθήκη.

Δεν εκπλήσσομαι καθόλου που το εν λόγω βιβλίο γοήτευσε το θέατρο Μεταξουργείο και το έκανε να επιχειρήσει τη μεταφορά του στο σανίδι, έργο σαφώς επίπονο για τη σκηνοθέτιδα της παράστασης κ. Κυριακή Σπανού, που επιμελήθηκε και την επεξεργασία του κειμένου ούτως ώστε να το καταστήσει κατάλληλο για τη σκηνή. Είναι προφανές πως κοπίασε πολύ για να καταφέρει ένα έργο με τόση πολλή δράση να λάβει τα χαρακτηριστικά ενός δραματικού κειμένου. Επιστράτευσε τη φαντασία της σε μεγάλο βαθμό και τη δημιουργικότητά της, όπως φαίνεται και την εμπειρία της για να το αποδώσει θεατρικά. Με λίγα σκηνικά αντικείμενα και γενικότερα όχι φορτωμένο σκηνικό (ξεχώριζαν οι τρεις μακριές χαίτες στη σκηνή) αλλά ενίοτε με σωματικό θέατρο (π.χ. τα πουλιά με βιβλία που ανοιγόκλειναν, τα ράφια της βιβλιοθήκης - χέρια των δύο ηθοποιών, ο Ινδός Καμάλ με ένα τουρμπάνι, μια μάσκα για το νοσοκομείο, δύο ενωμένες καρέκλες και ένα μαξιλάρι για την εξουθενωμένη Σάρα και άλλες εύστοχες ιδέες) κατόρθωσε να ταξιδεύει τους θεατές της παράστασης πότε στη μια χώρα και πότε στην άλλη ενώ εκείνοι (παρ)ακολουθούσαν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις εναλλασσόμενες, παράλληλες περιπέτειες των τριών γυναικών: της Σμίτα με τη μικρή της κόρη Λαλίτα στην τριτοκοσμική Ινδία, της Τζούλια στο μεσογειακού ταπεραμέντου Παλέρμο και της Σάρα στον πολιτισμένο Καναδά του βορρά.

Συνεργάτιδές της τρεις υπέροχες κυρίες της υποκριτικής τέχνης: η κ. Χρύσα Βακάλη, η νεότερη της ομάδας που ερμήνευσε την Τζούλια, η κ. Παναγιώτη Βλαντή με πολύ μεγάλη, μακρά εμπειρία στο θέατρο που έκανε τη Σάρα και η κ. Γιασεμί Κηλαηδόνη που έπαιξε την Ινδή. Ολοζώντανες και οι τρεις, ασταμάτητες, ζωντάνεψαν όχι μόνο η καθεμία τον ρόλο της αλλά συμμετείχαν η μία στην ιστορία της άλλης είτε μέσω του διαλόγου ως άλλα πρόσωπα – φορείς της δράσης είτε μέσω της κυρίαρχης αφηγηματικής οδού, πράγμα που ήταν αναμενόμενο μιας και μιλάμε για δραματοποιημένη λογοτεχνία.

Η Χρύσα Βακάλη μεταμορφώνεται λοιπόν σε νεαρή Τζούλια που εργάζεται στην οικογενειακή βιοτεχνία με περούκες με συνέπεια και αφοσίωση τιμώντας τον πατέρα της που την έστησε αλλά και φόρτωσε με ένα σωρό χρέη. Τολμηρή και αυθεντική, ερωτεύεται έναν άντρα μελαμψό, όπως ακούμε, δεν δέχεται γάμο από συμφέρον όπως της ζητάει η απελπισμένη της οικογένεια και βρίσκει τελικά λύση για τη διάσωση της περιουσίας τους αλλά και τη διατήρηση των θέσεων εργασίας του προσωπικού τους. Δροσερή και αισιόδοξη, τυχερή και δημιουργική με ενδιαφέροντα που εδρεύουν στη βιβλιοθήκη της περιοχής της καθότι βιβλιοφάγος, με βαθιά αγάπη για τον υπέροχο μπαμπά της που πάντα θα θυμάται με τρυφερότητα. Προσωπικά, δεν την είχα ξαναδεί στο θέατρο, μου φάνηκε πολύ άνετη επί σκηνής, θαρραλέα ηθοποιός, παρότι νέα, και πολύ καλή στον ρόλο της, πειστική.

Η Γιασεμί Κηλαηδόνη, εντυπωσιακά καλύτερη από κάθε φορά και πολύ λεπτομερής στην ερμηνεία της ως Σμίτα, με μια άρθρωση και εκφορά λόγου άριστες θα έλεγα, η φωνή της και μόνο με συνέπαιρνε καθώς γινόταν η δυστυχισμένη αλλά όχι χωρίς ελπίδα γυναίκα που πάλευε να επιζήσει σε μια χώρα πίσω από τον ήλιο, όπου οι γυναίκες βιάζονται και σκοτώνονται σωρηδόν, όπου η ύπαρξή τους δεν έχει καμιά αξία, όπου ο υπερπληθυσμός επιφέρει αναλφαβητισμό, φτώχια και απομόνωση, έλλειψη υγιεινής αλλά και κίνδυνο να αφανιστούν μια γυναίκα και το κορίτσι της που αναζητούν μετακινούμενες ένα καλύτερο αύριο. Ένιωσα ότι ασχολήθηκε επισταμένως με τον ρόλο της και ότι δούλεψε πολύ με τον εαυτό της ως ηθοποιός.

Θα κλείσω βέβαια με την Παναγιώτα Βλαντή, αυτή την μοναδικής αξίας ηθοποιό. Μια σπάνια περίπτωση υποκριτικής δεινότητας, όχι γιατί απλά παίζει καλά, είναι όμορφη, είναι ικανή, έμπειρη κτλ αλλά γιατί έχει το μοναδικό χάρισμα μέσω του ξεχωριστού της συναισθηματισμού να ηλεκτρίζει την ατμόσφαιρα με την ερμηνεία της και να δημιουργεί ένα εκτόπισμα κατά τη διάρκεια του οποίου όλο αυτό το συναισθηματικό φορτίο να φτάνει σε όλη την πλατεία και να γίνεται δύο μεγάλα, ζεστά χέρια που αγκαλιάζουν και ανατριχιάζουν το κοινό. Είναι η Σάρα Κοέν που θα νικήσει το «μανταρίνι», θα σταθεί πάλι στα πόδια της, θα αντέξει τον εργασιακό ρατσισμό, θα ανοίξει δικό της γραφείο, θα χαρεί τα παιδιά της, θα πάει μαζί τους διακοπές και θα καταλάβει, έστω και με αυτόν τον τρόπο, ότι η μόνη μας περιουσία και χαρά είναι η υγεία μας και οι άνθρωποι που αγαπάμε. Το να πω ότι συγκίνησε και συντάραξε όλο το θέατρο είναι λόγια που μου ακούγονται λίγα και τετριμμένα.

 

Μια πολύ ανθρώπινη παράσταση με πολλή αλήθεια, μηνύματα αισιοδοξίας και σεβασμού όχι μόνο στη γυναίκα αλλά στον άνθρωπο γενικότερα.

Λοιποί συντελεστές:

Σκηνογράφος: Ολυμπία Σιδερίδου

Ενδυματολόγος: Βασιλική Σύρμα

Σχεδιασμός φωτισμών: Μελίνα Μάσχα

Μουσική επιμέλεια: Νείλος Καραγιάννης

Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Πιακουλάκη

Διεύθυνση παραγωγής: Τζίνα Παπαδοπούλου

Παραγωγή: Μεταξουργείο ΑΜΚΕ

Προβολή και Eπικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου-We Will

Διαχείριση Social Media : Άννα Χρυσάνθου – BPM Productions