LIFE COACHING (ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΚΩΜΩΔΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ): ΣΚΗΝΕΣ ΙΙΙ ΚΑΙ ΙV

 

ΣΚΗΝΗ ΤΡΙΤΗ

Θ:-Πότε κάνατε σχέση για τελευταία φορά;

Γ:-Σχέση;;;

Θ:-Ναι, σχέση!

Γ:-Με γυναίκα;;;

Θ:-Ε μα τι! Νομίζω ότι ξεκαθαρίσαμε πως δεν είστε ομοφυλόφιλος!

Γ:-(Πετάγεται θυμωμένος) Το χεις χοντρύνει πολύ, έτσι;

Θ:-Μα τι σας είπα;

Γ:-Με είπες τιγκιτάγκα, ρε;

Θ:-Εγώ; Κάθε άλλο! Σας είπα ότι έχουμε διευκρινίσει τον σεξουαλικό σας προσανατολισμό και είστε ετεροφυλόφιλος 100%. Θα μπορούσατε να είστε φερειπείν αμφιφυλόφιλος.

Γ:-Αμφί τι; Αμφιτρύωνας; Ή μήπως αμφι-λεγόμενος να γίνει χαμός εδώ μέσα;

Θ:-Σας αρέσουν μόνο οι γυναίκες. Και μόνο αυτές! Αυτό είπα μόλις.

Γ:(Ξανακάθεται) Ναι, αυτό και μόνο αυτό!

Θ:-Ας επανέλθουμε.

Γ:-Ας ηρεμήσουμε.

Θ:-Πότε κάνατε σχέση τελευταία φορά;

Γ:-Με θηλυκό;

Θ:-Το παμε αυτό. Ναι!

Γ:-Την περασμένη εβδομάδα.

Θ:-Την περασμένη εβδομάδα; Τόσο πρόσφατα;

Γ:-Ναι, γιατί εκπλήσσεστε;

Θ:-Γιατί μου είπατε ότι είστε μόνος και έχετε καιρό να συνάψετε σχέση με γυναίκα.

Γ:-Με γυναίκα ναι. Με θηλυκό όμως;

Θ:-Τι θέλετε να πείτε;

Γ:-Την περασμένη εβδομάδα, εκεί που ήμουν μόνος μου και μονολογούσα πάλι ενώ η μάνα μου μέσα γκρίνιαζε που δεν είχα φάει τις φακές μου – ξέρετε δεν τις τρώω καθόλου, από μικρός με κυνηγάει να τις φάω, εγώ δεν τις θέλω αηδιάζω και ακόμα και σήμερα με πιέζει να καταπιώ δυο κουταλιές έστω γιατί έχουν σίδερο…

Θ:-Θέλετε να πείτε ΣΙΔΗΡΟ!

Γ:-Ναι, αυτό… Της λέω τέρμα οι θεωρίες πως οι φακές σε κάνουν δυνατό, πέθαναν αυτά, κρέας κόκκινο θέλει ο άντρας, ο στιβαρός, ο σκληρός αλλά εκείνη εκεί τα ίδια…

Θ:-Και;

Γ:-Τι και; Αλήθεια είναι αυτό με τις φακές, τέρμα τα ψέματα, αρκετά μας χορτάσανε με δαύτα! Λέω κι εγώ τέτοιο σιχαμένο φαΐ και δίνει δύναμη…

Θ:-Τι έγινε ενώ η μητέρα σας σας κυνηγούσε να φάτε τις φακές σας;

Γ:-Αααα ναι! Εκεί λοιπόν που μιζέριαζα στο δωμάτιό μου και πάλι γυναίκα δεν είχα ε και στα μπουρδέλα, ε με συγχωρείτε στους οίκους ανοχής πόσες φορές να πας και ως πότε και οι κοπέλες τα ξενοδοχεία κοστίζουν ακριβά όσο να ναι… και μια κουβέντα σε ποιον να πω και να με καταλάβει… Άνθρωπος είμαι με ψυχή… Αποφάσισα να τα φτιάξω με την καρέκλα στο δωμάτιό μου!

Θ:-ΤΗΝ ΠΟΙΑ;

Γ:-Και μετά σου λέει κόουτς και ψυχολόγοι και μπούρδες. Άμα είναι όλα πια να σου κάνουν εντύπωση, ε, τότε τι να πω μάλλον δεν κάνεις γι’ αυτή τη δουλειά και άδικα δίνω 45 ευρώ τη συνεδρία.

Θ:-Ας τηρηθεί ο πληθυντικός και ας επανέλθουμε στη σχέση με την καρέκλα. Πώς έγινε;

Γ:Μες την απελπισία μου λοιπόν, γυρίζω και την κοιτάζω… Με κοίταζε κι αυτή καλά καλά…

Θ:-Η καρέκλα;!

Γ:-Ναι αυτή… Αυτή είναι το θηλυκό, νομίζω το πιάσατε…

Θ:-Και βέβαια το έπιασα!

Γ:-Την κοιτάζω, είχε ένα βλέμμα λάγνο, όλο νάζι…

Θ:-Η καρέκλα, ε;!

Γ:-Ε, μα γι’ αυτήν δεν μιλάμε τόση ώρα;

Θ:-Αλίμονο, για ποια άλλη;!

Γ:-Και της λέω: ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΧΕΣΗ!

Θ:-Και τι σας είπε;

Γ:-Δεν μίλαγε… Ήταν ντροπαλή, συνεσταλμένη…

Θ:-Και μετά;;;

Γ:-Της ξαναλέω: ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ Η ΚΟΠΕΛΑ ΜΟΥ! Τι λες;

Θ:-Τι σας απάντησε;

Γ:-Εξακολούθησε να ντρέπεται… Μμμμμμμμμ

Θ:-Γιατί μουγκρίζετε;

Γ:-Γιατί εμένα οι ντροπαλές με τρελαίνουν! Με αναστατώνουν! Πάω και κολλάω!

Θ:-Μάλιστα…

Γ:-Ε, αυτό ήταν!

Θ:-Ποιο αυτό;

Γ:-Της κάνω από σήμερα θα σε φωνάζω «Μαρία», το όνομα της Παναγιάς! Και θα είμαστε ζευγάρι!

Θ:-Και δέχτηκε τελικά;

Γ:-Δέχτηκε με τον τρόπο της!

Θ:-Ποιος ήταν ο τρόπος της;

Γ:-Της χαμηλοβλεπούσας ντε! Αυτός που με γοητεύει, δεν είπαμε;!

Θ:-Είπαμε, είπαμε… Πώς δεν είπαμε;

Γ:-Και ξεκίνησα να της δίνω φιλάκια…

Θ:-Φιλάκια… (έχει φρίξει εντελώς!)

Γ:-Και να τη στολίζω με στολίδια…

Θ:-Στολίδια, ε;

Γ:-Και να την παίρνω αγκαλιά…

Θ:-Αγκαλίτσες και φιλάκια ακούω!

Γ:-Και το κυριότερο;

Θ:-Υπάρχει και κυριότερο;

Γ:-Και βέβαια υπάρχει!

Θ:-ΤΙ;

Γ:-ΝΑ ΤΗΝ ΧΟΡΕΥΩ!

Θ:-Ωωωωωωωω

Γ:-Χορούς που ρίξαμε τις επόμενες μέρες σαν γυρνούσα από το γραφείο μου…

Θ:-Τι χορούς;

Γ:-Ρομαντικούς βέβαια… Το κορίτσι είναι τρυφερό, ευαίσθητο… Τι θα χορεύαμε τραπ και μαλακίες που βρίζουν τις γυναίκες;

Θ:-Καλά λέτε…

Γ:-Μεθυστικές στιγμές…

Θ:-Όπως μου τα περιγράφετε μου έρχεται να σηκωθώ να χορέψω βαλς (αποτρελαμένος).

Γ:-Μόνος;

Θ:-Βλέπετε καμιά ντάμα εδώ μέσα; Μόνο εσείς είστε εδώ! Κι εσείς το παμε και το ξανάπαμε δεν είστε ομοφυλόφιλος!

Γ:-Μα γιατί δεν παίρνετε την καρέκλα σας;

Θ:-Αυτή δεν βολεύει… Είναι στριφογυριστή… Υποθέτω η δικιά σας ήταν απλή, κλασική…

Γ:-Ναι… Απλή…

Θ:-Να πάρω λέτε τον καλόγερο;

Γ:-Αυτός είναι αρσενικός; Τι λέτε;;; Εκτός και αν εσείς είστε… τέτοιος…

Θ:-ΤΟ ΒΡΗΚΑ!

Γ:-Τι σατανικό σκεφτήκατε;

Θ:-Θα πάρω την κανάτα με το νερό… Θηλυκό είναι!

Γ:-Δεν είναι κακή ιδέα! Κάθε άλλο, είναι πρωτότυπη!

Θ:-Θα την αδειάσω στη γλάστρα εδώ, το υπόλοιπο νερό που έχει μείνει μέσα και θα γίνω ο καβαλιέρος της! (Την αδειάζει όντως και αρχίζει να χορεύει μαζί της σαν μεθυσμένος).

Γ:-Σας καμαρώνω! Είστε υπέροχος, είστε μοναδικός! Αξεπέραστος!

Ο Θ συνεχίζει τον χορό μουρμουρίζοντας κάποιο γνωστό βαλς. Ο Γ καθισμένος τον κοιτάζει με χαρά και κουνάει αντίστοιχα ρυθμικά το χέρι του.

ΤΕΛΟΣ ΤΡΙΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ.

 

ΣΚΗΝΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

Θ:-Χαίρομαι που προχωράμε με τη δεύτερη συνεδρία μας.

Γ:-Είναι να μην χαίρεστε;!

Θ:-Εγώ γιατί;

Γ:Εμ, τόσα ευρώ πήρατε για να σας δω να χορεύετε με την κανατά! Αφού απορούσα για μια στιγμή, για ψ σας πληρώνω ή για χ;

Θ:-Χ;;;

Γ:-Χορευτή!

Θ:-Ααα… Αυτό σας έμεινε μόνο;

Γ:-Τι να μου μείνει δηλαδή; Δεν κάναμε και πολλά.

Θ:-Πώς; Κάναμε μια σημαντική εισαγωγή! Είπαμε διάφορα.

Γ:-Ναι. Είπαμε και για την καρέκλα…

Θ:-Είπαμε για την καταπιεστική μητέρα σας… Που έχει μείνει χήρα, που σας πιέζει, που δεν σας αφήνει να βρείτε φίλη.

Γ:-Φίλη;

Θ:-Εννοώ σύντροφο.

Γ:-Γκόμενα θέλετε πείτε!

Θ:-Ήθελα να το πω πιο κομψά.

Γ:-Αυτά μας φάγανε! Οι κομψότητες.

Θ:-Προτιμάτε τον πιο αιχμηρό λόγο;

Γ:-Αιχμηρός είναι οι βρισιές;

Θ:-Ας πούμε ναι και όχι μόνο.

Γ:-Αν είναι έτσι, ε ΝΑΙ! Θέλω αιχμές και γρατζουνιές! Έτσι σαν γάτα να βγάζω νύχια! (Κάνει κίνηση ανάλογη με τα δάχτυλα).

Θ:-Η μητέρα σας δεν επιθυμεί να σας δει ευτυχισμένο;

Γ:-Θέλει φυσικά.

Θ:-Και; Γιατί δεν σας αφήνει να συνάψετε σχέση;

Γ:-Γιατί η ευτυχία μου είναι μόνο δίπλα της. Σύμφωνα με εκείνη.

Θ:-Ξέρει για τη σχέση σας με την καρέκλα;

Γ:-Όχι, βέβαια!

Θ:-Αν την μάθει, πώς πιστεύετε ότι θα αντιδράσει;

Γ:-Δεν νομίζω να της αρέσει. Διότι ακόμα και την καρέκλα θα την θεωρήσει επικίνδυνη.

Θ:-Την καρέκλα; Πώς;

Γ:-Θα νομίσει ότι θα με κλέψει και θα με κλείσει για πάντα μέσα στο δωμάτιό μου!

Θ:-Σας ενδιαφέρει κάποια γυναίκα αυτή την εποχή;

Γ:-Γυναίκα – γυναίκα;

Θ:-Ναι, γυναίκα – γυναίκα…

Γ:-Σωστά! Τι καρέκλα – καρέκλα; Όπως λέμε «καρέτα – καρέτα»; ΚΑΛΟ, Ε;

Θ:-Λοιπόν;

Γ:-Λοιπόν, με ενδιαφέρει κάποια. Αληθινή γυναίκα!

Θ:-Πώς την λένε;

Γ:-Άντζελα την λένε!

Θ:-Ηλικία;

Γ:-Ανάκριση μου κάνετε;

Θ:-Σαν ανάκριση το βλέπετε;

Γ:-Είναι 18!

Θ:-18;;; Λίγο μικρή δεν είναι για σας;

Γ:-Και τι να μ’ αρέσει; Καμιά σαν τη μάνα μου;

Θ:-Δεν είπα αυτό αλλά και τόσα χρόνια διαφορά…

Γ:-Ληξίαρχος είσαι ή το ηθών;

Θ:-Πάω με τη λογική.

Γ:-Δεν υπάρχει λογική σ’ αυτά…

Θ:-Δεν διαφωνώ αλλά τι είναι; Μαθήτρια τρίτης λυκείου;

Γ:-Όχι.

Θ:-Πρωτοετής φοιτήτρια;

Γ:-Ούτε!

Θ:-ΤΙ ΕΙΝΑΙ;

Γ:-Ηρωίδα σε σειρά!

Θ:-ΑΛΛΟ ΠΑΛΙ ΚΑΙ ΤΟΥΤΟ!

Γ:-Μα είναι πραγματική γυναίκα… Ρόλος σε σαπουνόπερα… προβάλλεται κάθε μέρα στις 7. Ότι έχω γυρίσει από τη δουλειά πτώμα, έχω κάνει ένα ντους και έχω βάλει να φάω το φαγάκι της μάνας μου χαζεύοντας στην τηλεόραση. Απλώνω τα πόδια μου, βάζω πάνω τους το πιάτο μου, αφήνω την μπύρα μου στο τραπεζάκι, πατάω το κουμπί του τηλεκοντρόλ και να μπροστά στα μάτια μου… οι τίτλοι της σειράς… Δεν έχει πρωταγωνιστικό ρόλο, μην νομίζετε αλλά εμένα αυτή μου αρέσει! Η Άντζελα…

Θ:-Και είναι ωραίος ρόλος;

Γ:-Ναι…! Συγκινητικός! Ζει ένα δράμα… αλλά ωραίο δράμα όμως!

Θ:-Σας αρέσει ο ρόλος ή η ηθοποιός που τον υποδύεται;

Γ:-Μα ο ρόλος βέβαια! Την ηθοποιό δεν την ξέρω… Δεν ξέρω τον χαρακτήρα της… το πώς σκέφτεται, αν είναι καλή κοπέλα. Ενώ ο ρόλος είναι ολοζώντανος μπροστά μου, μιλάει, ενεργεί, ξεδιπλώνεται… Μια οπτασία… Ένας κορίτσαρος με μακριά μαύρα μαλλιά, ψηλή, αδύνατη, με μπλε μεγάλα μάτια… σαν κούκλα! Στο έργο που λέτε, αυτός ο κορίτσαρος, θυσιάζεται για το κοινό καλό… και δέχεται να υποστεί πειράματα που δεν μπορούν να γίνουν πάνω σε ζώα για να βρεθεί το φάρμακο.

Θ:-Ποιο φάρμακο;

Γ:-Το φάρμακο για τις ψείρες! Όχι αυτά που βάζουμε εκ των υστέρων… όχι… τι να το κάνουμε το εκ των υστέρων; Αφού κολλήσεις κι αρχίσει το ξύσιμο κι η βρώμα…; Εδώ λέμε πριν τι κάνουμε; Προληπτικά! Να δημιουργηθεί ένα έδαφος απωθητικό για αυτά τα απαίσια πλάσματα που πάνε και φωλιάζουν μέσα στα μαλλιά των κοριτσιών! Σαν της Άντζελας με τις μαλλάρες να!

Θ:-Τι σας γοητεύει λοιπόν στην προσωπικότητα της Άντζελας;

Γ:-Η αυταπάρνησή της, η τόλμη της, η πίστη της, η προσφορά της για το καλό του κόσμου και της κοινωνίας. Αν και νεαρή, θυσιάζεται για την πρόληψη κατά των ψειρών! Δεν κοιτάει έρωτες, βόλτες και αγόρια και αηδίες.

Θ:-Κάποια κοπέλα από τη γειτονιά, τη δουλειά ή τον ευρύτερο περίγυρό σας δεν σας συγκινεί;

Γ:-Τι μου λέτε; Εδώ η μάνα μου και που κοιτάζω απλά την Άντζελα στο γυαλί μού κάνει ειρωνικές παρατηρήσεις… Την έχω από πάνω μου βλέπετε όλη την ώρα… Νιώθει μοναξιά, λέει, μόνη της. Θηλυκό σκυλί είχαμε και το χάρισε σε μια ξαδέρφη της που δεν μένει καν εδώ κοντά για να μην το βλέπω ποτέ… Όσο για τις γυναίκες συναδέλφους, δεν θέλει καν να ξέρει και αν αργήσω πέντε λεπτά να έρθω από το γραφείο με παίρνει δέκα τηλέφωνα ενώ οδηγώ μες την κίνηση! Αν μπορούσε, καλόγερο θα με έκανε, σε μοναστήρι θα με έχωνε αλλά με θέλει εδώ, παρόντα και υπηρέτη.

Θ:-Και τι σκέφτεστε να κάνετε; Κάποια γυναίκα από το γραφείο σας, σας φλερτάρει; Αρέσετε γενικά;

Γ:-Πολλές ερωτήσεις μαζί και κάπως διαφορετικές μεταξύ τους… Να τα πάρουμε τα πράγματα ένα – ένα;

ΤΕΛΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ