ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΚΕΝΟ

 

ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΚΕΝΟ

της Βαλέριας Δημητριάδου

ΘΕΑΤΡΟ «ΕΜΠΟΡΙΚΟΝ»

Σαρρή 11, Ψυρρή

 

Σκηνοθεσία – Μουσική: ΒΑΛΕΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ

 

Ερμηνεύουν αλφαβητικά οι ηθοποιοί: Αθηνά Αλεξοπούλου, Ιωάννα Ασημακοπούλου, Αντώνης Καρυστινός, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Μιχάλης Πανάδης, Νικόλας Παπαδομιχελάκης, Αθηνά Σακαλή

 

Αναλύει η Μαρίνα Αποστόλου την παράσταση της Τρίτης 13 Ιανουαρίου 2026, στις 20.00

 

Με τον υπερπληθυσμό δεν θα υπάρχουν τρόφιμα… Θα κοιταζόμαστε από πείνα, όχι από έρωτα… Από πότε νιώθουμε ευτυχισμένοι όλοι με τα ίδια πράγματα;

 

Άνθρωποι γνώριμοι, χαρακτήρες σαν όλους εμάς, πλάσματα με ελαττώματα, επιθυμίες, λάθη, προσδοκίες, ελπίδες: τέτοια είναι τα πρόσωπα που μας συστήνει με το νέο της έργο Ένα κάποιο κενό η ταλαντούχα δραματουργός και σκηνοθέτις Βαλέρια Δημητριάδου. Πρόκειται για μια πολύ καλοδουλεμένη παράσταση από κάθε άποψη καθώς τα υλικά της είναι ένα και ένα: κείμενο – πρωτίστως, δίχως αυτό δεν υπάρχει βάση και αφετηρία να πατήσουν οι καλλιτέχνες – σκηνοθεσία, ερμηνείες των επτά ηθοποιών (χωρίς καμιά διπλή διανομή), μουσική αλλά και ακριβή παραγωγή να δίνει σάρκα και οστά στο εγχείρημα. Όλα συνιστώσες μιας ζηλευτής θεατρικής συνισταμένης.

·    ΤΟ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: Η Δημητριάδου ξέρει ακριβώς τι θέλει να συζητήσει μέσα από το έργο της. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό διότι έτσι παραμένει ξεκάθαρη απέναντι στο κοινό που παρακολουθεί την παράσταση. Δεν πέφτει στην παγίδα, όπως αρκετοί σύγχρονοί της συγγραφείς θεάτρου, να ανακατέψει αγχωμένη ένα πλήθος από θεματικές συχνά αταίριαστες μεταξύ τους προκειμένου να ικανοποιήσει την αγωνία της να τα πει «όλα». Η Δημητριάδου ρίχνει με την πένα της φως σε σημερινούς ανθρώπους όχι απαραίτητα Έλληνες (οι χαρακτήρες της κάλλιστα θα μπορούσαν να κατοικούν και σε άλλο κράτος του δυτικού κόσμου) που μόνο κενοί δεν μπορούν να χαρακτηριστούν. Ίσως νιώθουν κενοί ενίοτε αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είναι κιόλας. Είναι πρόσωπα νευρικά, με προσωπικότητα, ανησυχίες, ενδιαφέροντα, που θέλουν να πάνε παρακάτω, έχουν τσαγανό, έχουν άποψη, αντιδρούν, συζητούν, συγκρούονται. Κρύβουν μέσα τους μυστικά, έχουν καταπιέσει τα θέλω τους, έχουν πράξει πράγματα που δεν τους ταιριάζουν, έχουν υποκύψει σε πάθη αλλά άδειοι δεν είναι σε καμιά περίπτωση. Μου άρεσε πάρα πολύ η κυκλική διαδρομή του έργου με τον Μιχάλη Πανάδη στο μικρόφωνο, ο τρόπος που αρχικά μονολογικά και έπειτα διαλογικά μας παρουσίασε τα πρόσωπα που συνέλαβε με τη διάνοιά της, η μεταξύ τους σχέση που αποκαλύφθηκε σταδιακά και είχε ενδιαφέρον μεγάλο αλλά και ο τρόπος που επικοινωνήθηκαν σπουδαίες πληροφορίες καθοριστικές για την ταυτότητα και την ιστορία/πορεία/εξέλιξη των προσώπων. Ήταν σε κάποιες στιγμές ιδίως κοφτερός και απότομος, σχεδόν σοκαριστικός με λίγες αλλά εύστοχες κουβέντες (λ.χ. το πώς έμεινε ανάπηρος ο Άρης). Πραγματικά, η τεχνική της είναι απόλυτα μελετημένη, σαν μηχανικός που σχεδιάζει το κτήριο που θα οικοδομήσει. Επιπλέον, δηλώνω γοητευμένη από το πώς από τον ρεαλισμό πέρασε στο υπερπραγματικό στοιχείο μιας δυστοπικής κατάστασης όπου πλέον δεν υπάρχει χώρος για όλους πάνω στη Γη. Ο χρόνος μετρά αντίστροφα και όποιος πολίτης δεν δηλωθεί από έναν άλλο συμπολίτη του παύει να υπάρχει και πρόκειται να αφανιστεί. Μέσα από τη σύλληψη αυτή, πρωτότυπη και ευφάνταστη, προσφέρει στον εαυτό της την ευκαιρία να μιλήσει για ακόμα περισσότερα ζητήματα που αφορούν τον άνθρωπο: τη μοναξιά, την αλληλεγγύη, την ενσυναίσθηση, τη συνύπαρξη, την αξία της οικογένειας και της αγάπης, τη σκληρότητα, την επιβίωση την ίδια. Τα μηνύματά της ηχηρά: οι ανθρώπινες σχέσεις που δοκιμάζονται μετά από πολλά χρόνια ακροβασίας, η απιστία, η έλξη των αντίθετων/ετερώνυμων, ο τζόγος – καρκίνος της ψυχής, η έλξη επίσης μεταξύ των φύλων (όμοιων και αντίθετων) που καταργεί τη φιλική σχέση, η κατάθλιψη λοχείας, η ομοφυλοφιλία και η ομολογία της… μα και πολλές φορές τα μηνύματά της είναι πιο λεπτά, διαγράφονται διακριτικά ειδικά αν πρόκειται για επιμέρους ιδέες όπως η προσβασιμότητα των ατόμων με αναπηρία στην εργασία, η παντοδυναμία της φθαρτής ωστόσο εικόνας όπως αυτή εκφράζεται με τα βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και διατηρείται με ανάλογα προϊόντα του εμπορίου, οι λιποταξία/ευθυνοφοβία σε σημείο που το άτομο εγκληματεί, το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι, αυτό το βρήκα το πιο συγκινητικό από όλα. Όταν νιώθουμε κάτι ως άνθρωποι, είναι συναίσθημα ανθρώπινο και δεν θα πρέπει να ντρεπόμαστε γι’ αυτό (πανέμορφη σκηνή Καρυστινού - Ασημακοπούλου υποτίθεται στην ταράτσα, εκεί όπου βασιλεύει η ησυχία και συνεπώς η ειλικρίνεια). Δεν θα παραλείψω, τέλος, να σχολιάσω την τελευταία σκηνή του έργου που φλερτάρει με το παράλογο του Ιονέσκο και της πλήρους ασυνεννοησίας των ατόμων - στελεχών της εταιρείας. Κυρία Δημητριάδου, μπράβο σας!

· Η ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι το να σκηνοθετήσεις ένα πολυπρόσωπο έργο είναι απαιτητικό εγχείρημα; Να εργαστείς πάνω στον κάθε ηθοποιό ξεχωριστά και ισόποσα, να είσαι πρωτότυπος αλλά όχι βαρύς και κουραστικός; Κυκλική πορεία, μουσική, μάτια των θεατών κλειστά στην εναρκτήρια σκηνή, αξιοποίηση κάθε σπιθαμής του χώρου, ενισχυτικά βίντεο, επιλογή γκρι κοστουμιών που ταιριάζουν με το δυστοπικό περιβάλλον, παράλληλη δράση σε αρκετές στιγμές, η Β.Δ. δημιουργεί μια αισθητική στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο που δεν μοιάζει με τις άλλες!

· ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Στην πλειοψηφία τους έμπειροι, με πλούσιες συμμετοχές θεατρικές και τηλεοπτικές στο ενεργητικό τους, ταλαντούχοι, γνωρίζουν καλά την τέχνη τους και τι καλούνται να κάνουν πάνω στη σκηνή. Παίζουν όλοι τους σωστά, με φυσικότητα, προσωπικά δεν αντιλήφθηκα κανέναν τους ως «λιγότερο», ήταν πολύ περισσότερο από απλά πειστικοί στους ρόλους τους. Ήταν άρτια συντονισμένοι και συνταιριασμένοι, είχαν δύσκολη δουλειά να κάνουν ειδικά σε σκηνές υψηλών ερμηνευτικών αξιώσεων την ώρα που αποκαλύψεις λαμβάνανε χώρα ή συγκρούσεις εκτυλίσσονταν μεταξύ των προσώπων χωρίς να καταλήγουν (οι υποκριτές) να φαίνονται υπερβολικοί ή σκηνικά ανοικονόμητοι. Η κίνησή τους επίσης ήταν επιμελημένη, ένα ακόμη ατού της παράστασης με τη φροντίδα της Κατερίνας Γεβετζή, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το φιλί του Παντελή στην Αλεξία (Αλέξανδρος Μαυρόπουλος και Αθηνά Αλεξοπούλου) και όχι μόνο. Επιπλέον, δεν είναι δυνατόν να μην σταθώ στην υπόκριση της Ιωάννας Ασημακοπούλου ως νέας μητέρας με κατάθλιψη λοχείας: όποια γυναίκα το έχει βιώσει αυτό, ασφαλώς θα ταυτίστηκε μαζί της. Ήταν άψογη!

  ΣΥΝΟΛΙΚΑ: Μια παράσταση που συνδυάζει ποιότητα και εμπορικότητα, γεγονός όχι συνηθισμένο αν το καλοσκεφτεί κανείς, μια πολύ καλή επιλογή για θεατρική έξοδο, μια νέα δημιουργός που έχει ακόμα πολλά να δώσει.

 

 

ΒΙΝΤΕΟ ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ: https://www.youtube.com/watch?v=LoqOYsYnf6s

ΠΛΗΡΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:

Ταυτότητα παράστασης:

Κείμενο/σκηνοθεσία/μουσική: Βαλέρια Δημητριάδου

Σκηνικά: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη

Κοστούμια: Δήμος Κλιμενώφ

Κίνηση: Κατερίνα Γεβετζή

Σχεδιασμός φωτισμών: Ιωάννα Αθανασίου και Τάσος Παλαιορούτας

Σχεδιασμός video: Αποστόλης Κουτσιανικούλης

Σχεδιασμός ήχου: Φοίβος Παπαγιάννης

Καλλιτεχνική συνεργάτις: Αντριάνα Ανδρέοβιτς

Βοηθός σκηνοθέτριας: Μελίνα Κόφφα

Φωτογραφίες: Δομνίκη Μητροπούλου

Διεύθυνση καλλιτεχνικού προγραμματισμού

και επικοινωνίας: Ελίνα Λαζαρίδου, lazaridou@a-th.gr

Τμήμα Επικοινωνίας : Όλγα Κομνηνού okomninou@a-th.gr, Ιωάννα Ζωζέφα

Πέγκου izpegkou@a-th.gr

Δημόσιες Σχέσεις: Μαργαρίτα Μαρμαρά, mmarmara@dpgroup.gr

Υπεύθυνος Επικοινωνίας Παράστασης : Αντώνης Κοκολάκης,

kokolakispr@gmail.com