ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ
Η ΜΟΝΑΞΙΑ
ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ
του Μάρτιν ΜακΝτόνα
"Ωραίοι είμαστε εμείς οι καθολικοί... Τινάζεις τα μυαλά του πατέρα σου στον αέρα και μετά κανονίζεις να μη μετρήσει''
Σχολιάζει η Μαρίνα Αποστόλου την παράσταση της επίσημης πρεμιέρας που δόθηκε την Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026, στις 19.30
ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ, Ναυπλίου 12, Κολωνός
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΕΛΕΝΗ ΣΚΟΤΗ
Ένα βήμα πίσω για τη σωτηρία της ψυχής ενός ανθρώπου.
Βαλέν και Κόλμαν: Δύο αδέρφια που συγκατοικούν στο πατρικό τους σπίτι στην επαρχία Ληνέην της Ιρλανδίας. Δεινοί πότες, άγριοι, άξεστοι, χωρίς σοβαρά ενδιαφέροντα και ηθικές αξίες. Συγκρουσιακοί, προκλητικοί, βίαιοι, αμετανόητοι. Το περιβάλλον της μικρής τους κοινωνίας παρόμοιο με την ψυχή τους: παρανοϊκό, παραβατικό, δεν γνωρίζει από ποινές και συνέπειες (φέρνει στον νου στο θέμα αυτό την περσινή επιτυχία της ομάδας ΝΑΜΑ Το ψέμα του μυαλού), σκοτεινό, αδιέξοδο. Πλαισιώνονται από δύο ακόμη πρόσωπα: τον πάστορα Γουέλς και τη νεαρή Γκερλίν. Ο ένας καταθλιπτικός και ενοχικός, η άλλη πιο λογική αλλά χωρίς όραμα για τη ζωή, καταλήγει επίσης σε αδιέξοδο.
Η Ελένη Σκότη επιλέγει μετά από χρόνια και πάλι κείμενο του ΜακΝτόνα (Παλιότερα είχε ανεβάσει τη Βασίλισσα της Ομορφιάς με την αείμνηστη Σοφία Σεϊρλή - το ένα από τα τρία μέρη της τριλογίας του Ληνέην) και παραδίδει με την υπευθυνότητα και τον επαγγελματισμό που την διέπουν, πέρα από το γνωστό και δεδομένο σκηνοθετικό της ταλέντο, ένα πραγματικό θεατρικό διαμάντι στο θεατρόφιλο κοινό.
Τι είναι αυτό που κάνει τις σκηνοθεσίες/παραστάσεις της Ελένης Σκότη να ξεχωρίζουν; Είναι ένα ερώτημα που αξίζει να απαντηθεί:
- Διότι διαλέγει επισταμένα τα δραματικά κείμενα που θα ανεβάσει. Μεριμνά οι χαρακτήρες του έργου (ποτέ λιγότεροι από τρεις τον αριθμό) να παρουσιάζουν ιδιαίτερο ψυχολογικό ενδιαφέρον, να έχουν έντονη δράση, ζωηρή, να υπάρχουν σκηνές εκρήξεων όπου τα πρόσωπα ξεπερνούν τα όριά τους και αποκαλύπτουν το έρεβος της ψυχής τους, τα απωθημένα, τα συμπλέγματα και τις μικρότητές τους αλλά συνάμα και τα ναυαγισμένα τους όνειρα, τις αποτυχίες και τις ακυρώσεις τους. Σχεδόν πάντα υπάρχει ένα παρελθόν που πονάει κι ένα μέλλον αβέβαιο αλλά και ελαφρώς, έστω, αισιόδοξο. Οι χαρακτήρες δεν είναι απλοί άνθρωποι, γήινοι, δεν είναι συμβατικοί: έχουν αποτύχει, έχουν παρανοήσει, έχουν παραφερθεί, τρομάζουν για να βρουν τον βηματισμό τους μέσα στη ζωή. Η εν λόγω σκηνοθέτις διατηρεί άριστη σχέση με τον ρεαλισμό, τον σκληρό αλλά και τον μαγικό ρεαλισμό. Πολλές φορές όμως, τα κείμενα αυτά δεν στερούνται του χιούμορ, όπως συμβαίνει και με την περίπτωση της Μοναξιάς της δύσης. Περιέχουν κωμικές ατάκες/σκηνές - διαλείμματα ανάπαυλας στο μαύρο της ζοφερής πραγματικότητας που παρουσιάζεται μέσα από τη γραφή του δημιουργού τους.
- Αξιοποιεί και εμπλουτίζει την ήδη μακρά της εμπειρία από τη θέση της σκηνοθέτιδος που μετρά πια δεκαετίες. Ως καθηγήτρια θεάτρου επίσης, διδάσκει τους ηθοποιούς της με αποτέλεσμα να μην επιτυγχάνει μόνο μια σωστή διεκπεραίωση επί σκηνής αλλά ένα αισθητικό προϊόν που διακρίνεται για τον ρυθμό και τον συγχρονισμό, το δέσιμο των δρώντων. Δεν πέφτει τίποτα κάτω. Όλα είναι μετρημένα: και η παραμικρή κίνηση, η κάθε στάση και η κάθε εκφορά ατάκας των υποκριτών. Δεν είναι τυχαίο, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ότι οι ηθοποιοί που χρησιμοποιεί η Ε.Σ. έχουν ορατά ανώτερη υποκριτική απόδοση στις δικές της παραστάσεις απ' ότι σε άλλες παραγωγές με άλλους συνεργάτες.
- Διανέμει τους ρόλους σε ικανούς ηθοποιούς, ταιριαστούς στους χαρακτήρες που ενσαρκώνουν, συνεργάζεται επί χρόνια με τον Γιώργο Χατζηνικολάου, αρχιτέκτονα στο επάγγελμα και μεταφραστή πολλών έργων, ο οποίος καταγίνεται με τα σκηνικά των παραστάσεων με άριστο τρόπο. Δίπλα τους και η Μαρία Αναματερού, η έτερη συνεργάτιδα της ομάδας Νάμα, κι αυτή επί σειρά ετών στις επάλξεις των παραγωγών του θεάτρου Επί Κολωνώ, πότε στον χώρο του Κολωνού και πότε στο Σύγχρονο Θέατρο του Κεραμεικού.
- Διατηρεί τη σεμνότητα και την απλότητάς της χωρίς διάθεση υπερπροβολής και περιαυτολογίας. Η ενέργεια και ο χρόνος της διοχετεύονται στον τομέα της δημιουργικότητας.
Ο Σήφης Πολυζωίδης σε μια μοναδική υπόκριση του χαρακτήρα του αιμοβόρου Κόλμαν. Ενός χαρακτήρα κυνικού, άδειου, σχεδόν χωρίς συναισθηματικό κόσμο. Αναπολεί τον ένα και μοναδικό του έρωτα που δεν τελεσφόρησε και πλέον, άεργος και δίχως τύψεις για τον θάνατο του πατέρα του τον οποίο ο ίδιος προκάλεσε, νοιάζεται μόνο πώς θα βουτήξει ουίσκι από το μπουκάλι του Βαλέν ή πώς θα φάει κρυφά ή φανερά τα πατατάκια του. Συμπεριφέρεται σαν μικρό παιδί, δεν έχει τίποτα να περιμένει από τη ζωή, είναι ιδιαίτερα βίαιος, σκληρός, ζωώδης, ετοιμόπολεμος, αδίστακτος. Η κριτική του για την πίστη και την καθολική εκκλησία και το δόγμα της είναι δριμεία, οξεία, κόντρα στον καλό χριστιανό αδερφό Βαλέν. Η ερμηνεία του Πολυζωίδη ως Κόλμαν είναι εξαιρετική, αφήνει έντονο αποτύπωμα, ίσως το πιο βαθύ από όλες.
Ο Παντελής Δεντάκης υποδύεται τον Βαλέν, τον φιλάργυρο, παραδόπιστο επαρχιώτη Ιρλανδό (εμφανισιακά μάλιστα του πηγαίνει πολύ) που αγαπάει τον Χριστό και την Παναγία και φροντίζει να το δείχνει με τα αντίστοιχα αγαλματάκια που συλλέγει και παρατάσσει πάνω από την αγαπημένη του ηλεκτρική κουζίνα. Αγρίμι κι αυτός, λιγότερο βέβαια από τον Κόλμαν, απολαμβάνει τις διενέξεις με τον αδερφό του καθώς έτσι συντηρείται το ενδιαφέρον και το νόημα στη ζωή του και τους. Η μοναξιά, η ζήση χωρίς αγάπη, χωρίς έρωτα, χωρίς στόχους, σε μια έρημη γωνιά της χώρας αυτής του ευρωπαϊκού βορρά, συντρίβει τόσο τον έναν όσο και τον άλλον αδερφό εξ ου και η αναγκαιότητα της καθημερινής αλληλοφαγίας. Καταπληκτικός και αυτός στον ρόλο του.
Μαζί τους ο Νικόλας Δροσόπουλος ως πάστορας (η ύπαρξη πάστορα μού θύμισε τα έργα του Ίψεν) που πίνει αφειδώς, συνθλίβεται, κατηγορεί τον εαυτό του για τα εγκλήματα και τις αυτοκτονίες που συντελούνται διότι δεν έχει καταφέρει να επηρεάσει το ποίμνιό του με τέτοιον τρόπο που να τις αποτρέψει ή να τις θεραπεύσει μέσω της εξομολόγησης και της μετάνοιας. Παρότι συντάσσεται με την άποψη της εκκλησίας ότι οι αυτόχειρες καταλήγουν αναπόδραστα στην κόλαση, δεν παραλείπει να ψάλει μια προσευχή για συγχωριανό τους που επέλεξε να θέσει τέλος στη ζωή του. Η δική του κατάληξη, τραγική και απρόσμενη, αφήνει μια πικρή γεύση στο κοινό όχι όμως και στους δύο αδερφούς, τα πλέον ακατάλληλα άτομα για να σώσουν την ψυχή του, όπως αυτός τους παραγγέλνει μέσα από το γράμμα του. Ένας ρόλος που ο Ν.Δ. παίζει μειλίχια, γλυκά και με ευαισθησία.
Η Χριστίνα Μαριάνου, οικεία συνεργάτις της Ε.Σ., υποκρίνεται την Γκερλίν που πουλάει παράνομα το ουίσκι που παράγει ο πατέρας της σε καλούς πελάτες, όπως τα δύο αδέρφια (Κόλμαν & Βαλέν). Μια νέα γυναίκα με χιούμορ και αγάπη για τον πάστορα Γουέλς, δείχνει πιο ώριμη και πιο σοβαρή. Εντούτοις, ούτε κι αυτή διαθέτει ιδιαίτερα όνειρα και στόχους, δεν επενδύει σε κάτι ελπιδοφόρο, όλη της η ζωή είναι το τώρα και η συλλογή χρημάτων για ένα ακριβό δώρο στον αγαπημένο της. Στο τέλος, ομοίως συνταράσσεται, καταστρέφεται όπως διαφαίνεται ψυχικά, οδηγείται στο μηδέν. Πολύ καλή στον ρόλο της, δένει άψογα με τους συναδέλφους της.
Ένα μεγάλο μπράβο, βεβαίως, για το λεπτομερέστατο και ζεστό σκηνικό του Χατζηνικολάου. Μας μεταφέρει τω όντι σε αγροτόσπιτο της Ιρλανδίας σε συνδυασμό με την ανάλογη μουσική υπόκρουση που επιλέγει και σχεδιάζει ο Gary Solomon.
ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Συγγραφέας: Martin McDonagh
Μετάφραση: Γιώργος Χατζηνικολάου
Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη
Συνεργάτης σκηνοθεσίας – Σκηνικά: Γιώργος Χατζηνικολάου
Κοστούμια: Μαρία Αναματερού
Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης
Μουσική – Ηχητικός σχεδιασμός: Gary Solomon
Βοηθός σκηνοθέτιδος: Στεφανία Γώγου
Φωτογραφίες – Τρέιλερ παράστασης: Νικόλας Κωστής
Σχεδιασμός οπτικής ταυτότητας: Ιωάννης Κ. Τσίγκας
Social Media: Loox Media
Υπεύθυνη επικοινωνίας παράστασης: Ανζελίκα Καψαμπέλη
Διεύθυνση παραγωγής: Μαρία Αναματερού
Παραγωγή: Ομάδα Νάμα
ΠΑΙΖΟΥΝ:
Παντελής Δεντάκης, Σήφης Πολυζωίδης, Νικόλας Δροσόπουλος, Χριστίνα Μαριάνου
Δείτε το τρέιλερ της παράστασης: https://www.youtube.com/watch?v=ihfLfwCyz84
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Πρεμιέρα: Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2026
Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Τετάρτη στις 19:30
Πέμπτη και Παρασκευή στις 21:00
Σάββατο στις 21:15
Κυριακή στις 18:00
.jpg)

.jpg)
Comments
Post a Comment